Home Sweet Home!
Hoi volgers,
Hier dan mijn aller- allerlaatste verhaal, nu dan echt vanuit Nederland. Ik wilde jullie nog even een kort berichtje sturen met de laatste updates van mijn tijd in India, de laatste 2 weken waren alsnog erg druk. Het was heerlijk om afgelopen vrijdag om weer thuis te komen, er was in Goa weinig tijd om mijn familie en vrienden te missen, maar de laatste week was ik er echt aan toe om naar huis te gaan en iedereen weer te zien! Het hele weekend bestond uit verhalen vertellen, foto's laten zien, bijslapen in mijn eigen vertrouwde bed, schnitzel met aardappeltjes en sla eten en natuurlijk ook bijkomen. De zes weken in een andere cultuur hebben een diepe indruk op me gemaakt, ik heb veel dingen gezien die me mijn ogen hebben geopend. Wat zijn de leefomstandigheden van mensen op deze wereld nog verschillend en wat hebben wij Nederlanders het goed voor elkaar. Nu ik terugben merk ik vooral hoe weinig we daar zelf bij stil staan, het geklaag om simpele dingen vliegt me weer om de oren en ook het gehaaste leven en de deadlines stormen weer langs me heen. Maandag ben ik weer begonnen op school, mijn laatste jaar is aangebroken, wat ik nog heel erg wennen vind. De nieuwe opdrachten stromen binnen en mijn nieuwe agenda die ik vandaag nog moest kopen, staat inmiddels alweer vol de komende weken. Ik had natuurlijk wel wat gelezen over een 'tweede cultuurshock bij terugkomst in eigen land', maar dat hij zo heftig aanwezig zou zijn...dat had ik dan weer niet verwacht. Natuurlijk gaat dit ook weer voorbij, maar ik heb Goa, India en de Indiase mensen in mijn hart gesloten en het is nu nog even lastig om daar afstand van te doen. Omdat het nu nog zo vers in mijn geheugen staat, de invulling van de laatste paar dagen in het JMJ en de rest van de projecten:
De een-na-laatste week stond vooral in het teken van zoveel mogelijk afmaken, in een zo kort mogelijke tijd. In het JMJ hospital betekende dat, dat ik nog veel operaties heb mogen meekijken/assisteren. Een abces in een borst weghalen, een borstreconstructie na borstkanker, een teennagel-operatie (Gatver, dat was vies. Ik heb echt een voetenfobie hoor. En de arts probeerde me ook nog te koppelen aan deze niet-charmante patiënt met zijn 3zwarte tanden
Ook in het weeshuis hebben we nog tot mijn laatste vrije minuut gewerkt. Het schilderwerk was daar toen ik vrijdag kwam om afscheid te nemen, helemaal af. De muren in de kamers zonnig oranje, de muren in het kantoortje fris licht-violet en de muren aan de buitekant van de kamers maagdelijk wit, geweldig! Nu is er nog wat geld over, wat de eigenaren hebben bewaard, dus in oktober (als de regentijd echt voorbij is) wordt de buitenkant ook nog geschilderd. Super! Omdat mijn vliegtijd helaas veranderde, kon de afscheidsceremonie die de jongens hadden bedacht niet doorgaan. Ik heb dus geneens afscheid kunnen nemen van alle jongens, hun grote witte glimlach en de stoere blikken. Ik kreeg twee mooie tekeningen en een bos bloemen.
In het Asilo Hospital heb ik samen met Larissa en James ook een tweede ronde kleding en mutsjes uitgedeeld. Geweldig werk, wat een voldoening!!! Zie de prachtige foto's van de blije koppies. Zien jullie het jongetje met de berenmuts? En het jongetje van de schoentjes? Lief he?
En dan tenslotte, heb ik toch besloten om geld te geven voor de matrassen. Ik had geen sponsorgeld meer, maar ik las al jullie berichtjes onder mijn vorige verhaal en ik voelde...dat ik dat als laatste nog kon doen. Al met al was het 150 euro, om matrasjes te kopen voor elk meisje.Ik hoop nog 1 keer op jullie steun te kunnen rekenen, uiteraard hoeft het niet veel te zijn. Maar als iedereen nu een paar euro stort op de rekening, dan kunnen we vast met al mijn volgers een heel eind komen. Zonde, dat ik niet aanwezig kan zijn bij het geven van dit geweldige kado...maar ik wacht met smart op de foto's van Duler! Meisjes die niet meer op de grond hoeven te slapen, op de betonnen vloer....daar doen we het voor
Mijn laatste weekend in India, was ik in Delhi. Door buikgriep lastig gevallen,... maar ik heb een geweldige tijd gehad bij de Taj Mahal. Ik kan iedereen aanraden om daar ooit een kijkje te gaan nemen, het is mooier dan elk ander gebouw dat ik ooit heb gezien! Het marmer en de 35 verschillende soorten ingelegde stenen zijn werkelijk prachtig...
Bij deze wil ik jullie nogmaals heel erg bedanken voor jullie steun, berichtjes en lieve woorden terwijl ik in India zat. Dit werd erg gewaardeerd en het was (soms een welkome) afleiding! Dank voor jullie gulle giften, mede dankzij het sponsorgeld heb ik mijn verblijf in India tot een geweldige ervaring kunnen maken. Ik kan niet garanderen dat ik weer zo'n groots project op ga zetten, als ik weer naar het buitenland ga (want dat ik dat ga doen, dat is duidelijk!), maar een blog bijhouden...dat lijkt me erg leuk. Niet te hard van stapel lopen natuurlijk, eerst maar eens afstuderen in juli 2013!
Voor de mutsenfoto's verwijs ik jullie graag door naar de mijn-album site die ik heb geopend. Kijk rustig rond, wie weet vind je je deken/mutsje/kleding terug op de foto's!
http://www.mijnalbum.nl/Album-WB44A7FF
Liefs vanuit Groningen.....Marlies
Asilo Hospital, Boys Orphanage & Women Shelter
Hoi allemaal! Daar ben ik weer, uiteraard met weer een boel te vertellen! Sinds mijn laatste blog hebben we met alle vrijwilligers ontzettend hard gewerkt! In de titel zie je al wat staan: het ziekenhuis, het jongensweeshuis en het vrouwen 'Blijf-van-mijn-lijf-huis'!Eigenlijk was mijn intentie om alleen in het ziekenhuis vrijwilligerswerk te doen, maar sinds ik hier ben, benut ik mijn tijd optimaal! Ik vertelde in mijn vorige verhaal dat we voor het sponsorgeld allemaal goede doelen hadden bedacht, omdat het JMJ een 'rijk' ziekenhuis is. Al het geld zou veel te veel voor hun zijn, dus nu hebben we verschillende doelen bedacht.
Ik ga 's ochtends naar het JMJ ziekenhuis om daar mee te kijken, te werken en te assisteren bij operaties. Dat is trouwens geweldig, na de anale verwijding waar ik over praatte, heb ik al veel meer operaties gezien. De keizersnedes hier zijn exact hetzelfde, alleen ze gebruiken standaard ook nog een vacuumpomp om het koppie uit het bekken te krijgen, dat doen ze in Nederland niet bij elke sectio. Afgelopen week was ik weer op het OK-complex, in mijn mega charmante pakje, toen de anaesthesist dr. Steven naar me toe kwam. Voor Nederlandse maatstaven ben ik niet erg groot, maar hier ben ik echt superlang. Dr. Steven kwam dus ook niet verder dan mijn schouders. Met zijn ravenzwarte haar, donkere ogen en donkere huid is hij een typische Indier, spreekt erg goed Engels en is een echte kletskous. Hij vraagt me 'de oren van de kop' over alles in Nederland. Hij vroeg of steriel wilde staan bij een Hysterectomie. Ja, dat leek me cool! Oke, ga maar wassen dan.... dus hup, in mijn kloffie richting de 'waskamer', wat niet meer is dat een wasbak en 2 zeeppompjes. Mijn Rhaki-armbandjes (gekregen op Friendship-day van de verpleegkundigen) werden doorgeknipt en ik heb zorgvuldig mijn handen gewassen. Mijn leren armbandje met de St. Christoffel van Reinier en Marielle lag netjes op me te wachten buiten de OK, die draag ik dag en nacht, dus die mocht niet kapot
Afgelopen week kwam ik 's ochtends in het JMJ toen ze me vrijwel direct naar een kamertje aan het einde van de gang stuurden, samen met de stethoscoop. Toen ik daar kwam, moest ik wel even twee keer slikken. In het bed lag een Indiase vrouw, ik denk rond een jaar of 60-70. Lastig inschatten, want ze zag er heel erg slecht uit. Ze was letterlijk vel over been, haar bruine huid was vaal en liet wittige plekken zien. Haar wangen waren ingevallen, ik denk dat ze geen gebit meer in had, haar mond hing een beetje open. Bij het raam zat een meisje in een groen met paarse sari naar haar te kijken. Dat meisje was geen familie, zo bleek later, maar een verpleegkundige in opleiding. Ze vroegen mij om de pols te voelen en de hartslag te luisteren met de stethoscoop. Terwijl ik naar dit tere, dunne mensje keek, wist ik dat het niet goed was. Ik hoorde het meisje fluisteren dat ze kanker had en dat het niet goed ging. Zachtjes ging ik bij haar op bed zitten, maar de patient keek niet op of om. Met mijn rechterhand pakte ik haar arm en draaide haar pols naar me toe. Terwijl ik mijn wijs- en middelvinger gebruikte om de hartslag te voelen, wat nog moeite kostte, voelde ik hoe slap ze was. Geen enkele spierspanning, waardoor haar amren erg zwaar waren. Haar pols was eerst nog 80, maar hij ging langzaam naar 40, naar....niets.... De dokter werd opgetrommeld en die voelde toch later nog weer een hele zwakke pols. Ik heb nog wat medicatie gepakt, naar aanleiding van de commando van de arts, en deze in het infuus gedaan. De vrouw maakte een zwaar, rochelend geluid. Je hoorde gewoon dat haar lichaam niet meer kon, dat het leven uit haar wegvloeide. Na de laatste gorchelende geluiden was het over. Dit was heel erg heftig, ik besefte me ineens weer wat voor een vreselijke ziekte kanker eigenlijk is en wat het aanricht. Het kaalgeschoren hoofd met hier en daar kale plekken heb ik recht op het kussen gelegd, we hebben haar gevouwen benen netjes rechtgelegd en haar handen in elkaar gevouwen. De familie van de vrouw kwam en even later was ze weg. Ik werd direct daarna naar de volgende kamer gestuurd, waar een vrouw lag met haar baby. Ik moest helpen met voeden, jeetje. Leven en dood ligt zo dicht bij elkaar. Gelukkig is het werken met de kleinste wezentjes op deze wereld het liefste wat ik doe, dus dat maakte dat ik even kon vergeten wat ik zojuist had gezien.
De verpleegkundigen in het ziekenhuis zijn echt een soort 'vriendinnen' geworden. We kletsen wat af, we kijken foto's van elkaar familie en huizen (ze zijn verliefd op je haar Laurien! Vinden Reinier 'verrie prittie brodder maaliehs, how old how old??!' en 'curlie hair of joor odder brodder is laik Indian hairstail') en tussen de middag liggen we op het bed in de kantine even uit te rusten. Ondanks het regenseizoen en de plafondventilatoren is het vaak superwarm in het ziekenhuis, alle foto's die zijn gemaakt zijn dan ook incluis zweethoofdjes, glimmende voorhoofden en nattig haar. Bah!
Verder ben ik vandaag met de taxi van Agnelo (het witte busje dus), naar de woman shelter geweest, samen met Larissa en James. We hebben een megazak rijst gekocht, maar ook kruiden (chili, kardemom, kaneel, koriander, nootmuskaat...), jam, thee, suiker, zout, fruit, ketchup, groenten....eigenlijk heel veel basisspullen om mee te koken. Ze waren erg dankbaar, nu konden ze de vrouwen en de kindjes van de vrouwen weer wat weken te eten geven!
Tenslotte ben ik dus 2 keer in het Asilo hospital in Mapusa geweest, vorige week en vandaag weer. Gewapend met de laatste dozen en zakken ben ik eerst naar dokter Sham gegaan. Ik kende hem via Dr. Steven (uit het JMJ) en ik vroeg hem toestemming om de laatste spullen ook naar de kinderafdeling en de 'postnatal ward' te brengen. Natuurlijk mocht dit! Samen met James en Larissa (andere volunteer hier) hebben we vele mensen blijgemaakt. Er werd bijna gevochten om de mooie spullen...wederom hard om te zien. De kleinste baby's hebben 1 rompertje, een katoenen luiertje en een katoenen mutsje. Dus alle nieuwe rompertjes, de sokjes, de truitjes, de mutsjes, ze vonden ze prachtig! Ik heb honderden foto's, dus ik ga ze later uploaden via www.mijnalbum.nl denk ik, want dat gaat sneller en dan kunnen jullie zelf kijken of je je eigen mutsje (of wat anders) kan terugvinden. De witte bontmuts, die viel in de smaak. Een jongetje van een jaar of 3? 4? heeft hem met trots gedragen en alle dokters laten zien. 'Dokter dokter, kijk eens wat ik net heb gekregen...een hele mooie muts, nu lijk ik op een ijsbeer. Ik ben zo blijjjj, ik ben zoooo blij!'. Verder hebben we vandaag ook de oude schoentjes gegeven. De blauwe met roze (geen idee van wie ze zijn geweest) vielen in de smaak, het jongetje welke ze droeg, is de hele weg achter ons aangelopen over de afdeling. Hij danste in het rond, sprong in de lucht en maakte zijn armen wijd als een vogeltje. 'Nu hoef ik noooit meer op mijn blote voeten te lopen mama!!!'. Ik heb maar niet gezegd dat zijn voetjes nog groter zullen groeien. Ook de dinosaurus-slofjes en de schaap-slofjes vonden ze geweldig, ook de dingetjes die nog iets te groot waren werden over de koppies getrokken. 'Ze groeien er wel in!'.
Geweldig, wat een topdag. Natuurlijk zie ik vreselijke dingen, hele zieke kindjes en veel armoede, maar wat voelt het goed om iets te betekenen voor deze mensen!
Ik moet helaas gaan, maar ik denk dat ik alweer genoeg verteld heb... i'm running out of time! Voor ik het weet zit ik weer in Nederland! AFgelopen weekend in Mumbai was trouwens overweldigend, wat een mega stad, wat een stank, wat een drukte.... ik was blij dat ik weer 'thuis' was in Goa! Maar het was een geweldige ervaring.
Liefs en een dikke knuffel, Marlies!
Week 3: JMJ Hospital
Weer een week voorbij! Wow, het is dat ik hier op mijn profiel kan zien hoeveel dagen ik al in India verblijf.. anders had ik geen idée. Aan de ene kant voelt het alsof ik pas net ben aangekomen: er valt nog zoveel te zien! Aan de andere kant, ik heb al zoveel meegemaakt wat ik jullie graag in reallife wil vertellen en natuurlijk laten zien! Aangezien ik met familie en vrienden rondmail, vergeet ik hier soms wat meer informatie te geven, dat heb ik dan in mijn gedachten al verteld. Ik heb mijn dagboek erbij gepakt, er gebeurt zoveel op 1 dag, dat ik niet meer weet wat ik vorige week heb gedaan. Volgens mij ben ik hier gebleven...: (ps. Er is de hele tijd een autocorrectie, dus vergeef me mijn getypte spelfouten, ik ga ze niet allemaal weer veranderen haha, dat doet de PC namelijk elke keer)
Zoals ik al vertelde, gaan mijn werkzaamheden steeds meer vooruit. In die zin, dat de verpleegkundigen me meer laten doen, dat vind ik natuurlijk erg leuk! Naar aanleiding van mijn ‘naaldenverhaal' kreeg ik heel veel (bezorgde) berichtjes. Wees niet bang, ik ben op mijn strepen gaan staan, dus dat klusje hoef ik echt niet nog eens te doen. Aangezien er niet elke dag een bevalling is, helaas, doe ik veel andere dingen. Zo vul ik onder andere mijn dagen met het meekijken bij 20-weken echo's (20th week anomaly scan), infertiliteitsecho's (waarom is een vrouw onvruchtbaar? Zijn er afwijkingen te zien aan de eierstokken/baarmoeder/...?) en natuurlijk op het spreekuur van de gynaecoloog. Ik verbaas me er nog steeds over hoe dat werkt. Bij ons is er een strakke agenda, waarbij elke patient exact weet wanneer hij aan de beurt komt. Uiteraard is dat ook een rekbaar begrip in Nederland, in verband met uitlopen, maar hier spannen ze de kroon. De zwangeren krijgen namelijk alleen de datum door en geen tijd. Het kan dus maar zo zijn, dat ze met tientallen tegelijk zitten te wachten...of dat de gynaecoloog uit zijn neus zit te eten! Het spreekuur is in een klein kamertje waar ampere een bureau in past. Partner en vrouw gaan heel even zitten, beantwoorden of stellen wat vragen en dan wordt de bloeddruk gemeten. Ondertussen vraagt dr. Amol aan mij van alles en nog wat, hij is geinteresseerd in werkelijk de hele medische tak van Nederland. Ik geef alleen antwoord op wat ik weet en dan trekt hij 1 wenkbrauw op. Weer verrast door wat ik allemaal uitkraam, positief welliswaar. Elke patient laat hij weten dat ik ‘midwife' ben in Nederland (niet helemaal waar, maar na 15 keer corrigeren zonder resultaat laat ik het hier maar bij) en dat ik aan THUISbevallingen doe. De vrouwen kijken met ogen zo groot als schoteltjes...'dat wil je toch niet??'. Dr. Amol lacht zich een ongeluk als ik dat vraag. 'Mrs. Midwife, you are incredible. You are asking questions to the patients, that is completely new. And you explained the ultrasound pictures...when are you leavin'?' Ik vertelde dat ik 24 augustus terug zal gaan naar Nederland, maar dat mijn werk in het JMJ een week eerder al stopt. 'Maybe you can stay here forever'. Ik: 'Mwoah, that's not possible, I'm gonna miss my family'. Hij:' Is that all? I've got the solution, we are your family...!' 'So, you are my big brother?' 'Ofcourse, no doubt about that!' Een van de verpleegkundigen die dit gesprek volgde, terwijl de zwangere een echo kreeg, was flabbergasted. Al seen dokter (een DOKTER!) zo tegen je spreekt met een grote glimlach...dan ben je vast heel erg gewaardeerd. Bizar he, nu noemen ze me naughty midwife en dr. Amol noemt dus zijn Nederlandse zusje. Op 31-7 had ik trouwens het aankleedkussen meegenomen naar het ziekenuis, met een superschattige hoes. (Gekleurde uiltjes). Bij het JMJ aangekomen heb ik het in the labourroom neergelegd. Daarna heb ik Sister Saroja geholpen met alles in orde maken voor de bevalling die eraan zat te komen; nieuwe watten ophalen, het bakje vullen met onsteriele handschoenen, de beensteunen aan het bed schroeven, partogram-papieren aan elkaar spelden (ze kennen hier geen niettang?)...met 6 cm ontsluiting kwam de barende binnen om 09:45 en om 10:05 had ze volledige ontsluiting. Ik mocht zelfs toucheren/inwendig voelen van dr. Diana. (Voor de geinteresseerden: Ik voelde een kleine aanspannende vochtblaas, terwijl ik had gelezen in het dossier dat er SROM was. Bleek ik toch gelijk te hebben dat de vliezen nog niet gebroken waren, dus ik heb ze alsnog doorgeprikt.) De baby reageerde 1x door te zakken in hartslag en direct werd er verdoving geregeld en een knip gezet. Hoe hard moeder haar best ook deed, het hoofd kwam niet. Toen mocht ik de vacuumpomp uit de kast vissen, de lichtgelige siliconencup ter plekke met alcohol ontsmet en het kindje was er na 1 tractie. Daarna werd er gehecht, wederom erg netjes alleen de huid leek wel een rollade. Miss krijg ik nog de kans om ze een andere techniek te laten zien. Tot nu toe mocht ik nog niet hechten namelijk. De middag was saai, er was werkelijk niks te doen. Ik ben ‘s avonds met Andrea met de bus naar Calangute gegaan, om te sporten! Jaja, het zou namelijk de grootste sportschool van Goa zijn. Het was niet groter dan onze huiskamer in Wierden...kanariegeel geverfd met blauwe pilaren. De penetrante transpiratielucht boorde zich in mijn neus, de apparaten leken uit de middeleeuwen te stamen. Nee dat is overdriven, er waren loopbanden en fietsjes en natuurlijk de apparaten waar iedereen stoer naar kijkt, maar niet op gaat zitten. De personal trainer die rondliep in het 'complex' was de eerste knappe indier naar mijn mening! Zijn lichtgetinte huid en zijn zandlopervormige figuur in zijn polootje stonden me wel aan. Na een kwartier op de fiets en een kwartier op de loopband, leek het on seen goed idée om te vragen voor het 'buikspierapparaat'. Deze was er niet, dus we werden gedwongen op een yogamatje te gaan liggen. Potverdikke, hij had zijn spiermassa ook niet verkregen met chillen in een hangmat. Met strenge blik en korte uitleg in het Engels moesten we hard ons best doen. Ondertussen liep hij andere mensen dingen uit te leggen, voor te doen en...kwam weer terug bij ons. Hup hup, beter je best doen, nee je been iets hoger, in ademen door je NEUS, uitademen door je MOND, neenee...rustiger, juist ja zo, oke houd dat vast, nee kijk iets meer omhoog... pff vermoeiend zeg! Dit leek niet echt op mijn trainingen van Carlos Lens. Toen we bezig waren met meer moeilijke broertjes van de sit-up, vroeg hij in lastig engels wat the core muscles waren? Andrea riep heel blij: The lungs! (de longen). Meneer de trainer knipperde vol ongeloof met zijn ogen, sloeg met zijn hand tegen zijn voorhoofd en...schudde met zijn hoofd. 'Ik vroeg om SPIEREN en ze antwoordt echt...de longen? Ongelooflijk, gaan jullie maar verder met trainen dan' Hahah! De volgende dag was trouwens geen sinecure, tjeeminee, wat een spierpijn!
1-8. Het was een productieve dag in het JMJ! TOen ik aankwam bij het ziekenhuis stond sister Rita me al op te wachten bij de poort: 'Of ik meewilde naar een operatie?'. Natuurlijk, dus op naar het OK-complex. Dit bestond uit een spreekkamer incluis gebloemd omkleedgordijn, een wasruimte, een berghok en natuurlijk de operatiekamer. Er stonden twee ingrepen gepland: een endometrium-biopt en daarna een zuigcurretage onder leiding van Dr. Steffi. Een biopt nemen is nog geen 2 minuten werk, dit was dus alleen lokaal verdoofd. Een hapje uit het baarmoederslijmvlies na het aanhaken van de baarmoedermond en klaar. Bij de miskraam van 6.5wk werd de vrouw onder algehele narcose gebracht. Helemaal blij vroeg de anesthesist of ik de geluksbrenger was? Oftewel, kwam de automatische bloeddrukmeter van mij? Hij stond al klaar in de OK, zo blij waren ze ermee (de zusters had ik al in een rij zien staan om hun eigen tensie op te laten meten, een digitale hebben ze nog nooit gezien). Mijn schoenen stonden buiten de OK, want binnen moet je speciale slippers aan. Over mijn gewone kleren, had ik een smoezelige jas, een stoffen haarbeschermer en een stoffen mondkapje. De onverklaarbare vlekjes in het masker negeerde ik maar even. Op de OK was het 16 graden door de airco, wt een kou vergeleken met de afgelopen weken! Na de curretage werd het 'restant' in de waskamer (een grote wasbak) in een zeef gegooid. Met een handschoen rammelde de gynaecoloog erdoorheen, ik zag wel wat weefsel maar geen overduidelijke embryonale delen. ‘s Middags liet sister Saroja me op de 2e verdieping zien dat de tuinman en de schoonmaakster daar woonden, met hun twee kinderen. ONvoorstelbaar. Maar 1 bed, een plank met een blauw zeil een kussen, een WC en een kookplaatje. Sister vertelde dat ze z oaf en toe wat geld toestopte, want ze zijn erg arm. Dit maakte heel veel indruk, helemaal omdat ze niet vriendelijk benaderd worden. Al seen sort voetveeg schuifelen ze in/door/om het JMJ. Elke roepie bij elkaar te sprokkelen. Hier gaat dus ook wat sponsorgeld naartoe.
02-08 Vandaag ben ik met Andrea naar het JMJ gegaan, ze wilde graag nog een keer meekijken voordat ze terug zou gaan naar NL. Ik heb haar een rondleiding gegeven en om 11:00 stonden er 3 ingrepen gepland op de OK, waar we beiden gewoon mee mochten kijken. De eerste was het weghalen van een wrat-achtige tumor op de elleboog van een oude man. Daarna het weghalen van een vieze nagel met wild vlees en pus. De arts had het trouwens over de nazi's, want die deden ook aan nagelverwijdering maar dan zonder verdoving...brrr) Ten slotte kwam een kraamvrouw met een fistel en obstipatieklachten voor een anusverwijding. Ja echt, ik wist ook niet dat zed at deden. Om de niet-medici te sparen hier, zal ik verder niet uitwijden (leuke woordspeling) over de procedure. Voor de geinteresseerden: ik wil jullie met alle liefde vertellen hoe dit ging. Ik mocht assisteren bij de operatie, in die zin dat ik met handschoenen aan de sfincter ani mocht voelen (kringspier) voor en na het doorsnijden van de vezels. Leuk! ‘s Middags ben ik meegegaan naar het project van Andrea, het blijf van mijn lijf huis (women-shelter). Daar hebben we eerst gespeeld met de kinderen van de vrouwen, (wat prachtige foto's opleverde trouwens) en daarna hebben we UNO en mens-erger-je-niet met de vrouwen gedaan. Een bijzonder initiatief, ik zag Michiel en Corien hier ook nog wel rondscharrelen...
Dan tot slot: alle pakketten zijn inmiddels aangekomen, maar ik heb besloten in overleg met de JMJ Sisters dat het meeste van de kleren van Paulien (en vrienden en familie) naar het overheidsziekenhuis in Mapusa gaat, aangezien deze erg arm is. Ik ga ze zelf brengen deze week, dus later hierover meer nieuws!! Ook de vele mutsjes, sjaaltjes, schoentjes, infusen, naalden van Marielle, catheters etc gaan hier naartoe. Ik heb al wel wat mutsjes uitgedeeld in het JMJ hoor, aan hele schattige bruine kindjes, die foto's upload ik later. Wat betreft het sponsorgeld: een minideel gaat naar de tuinman en de schoonmaakster, en deze week ga ik verf kopen samen met James, om het weeshuis wat op te knappen. Deze is toe aan een likje witte verf en gezellige hand-en voetafdrukken in kleurtjes! Hierover later ook meer, als ik er ben geweest. Ook de notitieblokken en pennen van Isala Klinieken gaan naar het weeshuis, want ze hebben geen pennen, papier, of kleurpotloden.... Tenslotte gaan we proberen om het broodnodige aan te schaffen voor het ziekenhuis in Mapusa, maar daarover ben ik nog in conclaaf. Tot zover mijn verhaal, jeetje wat een lap tekst weer, sorry! Ik ben trouwens vandaag in mijn eentje op pad gegaan met mijn rugzakje, om 'Fort Aguada' te bekijken en daarna heb ik mezelf een 'culturele injectie' gegeven door wat dingen te bezoeken in Panjim, dit was erg leuk! Ik Probeer morgen mijn foto's te uploaden, moet ook wel, want ik heb er 525 gemaakt en mijn memory is full... haha...tot snel! Liefs, Marlies
Een weekendje Mapusa
Hoi, toen ik gisteren thuiskwam nadat ik het verhaal had geschreven in het internetcafe, bedacht ik me dat ik na het weekendje een verhaal had geschreven in mijn dagboek. Het is in de 'verhalende vorm', zoals ik voor mezelf graag mag schrijven. Ik ben benieuwd wat jullie ervan vinden, de meest normale dingen hier, maken de meeste indruk. Have fun, Liefs Mar.
'30/7 Afgelopen vrijdag had ik na het werken in het JMJ mijn tas gepakt en zaterdagochtend zijn we, na het invullen wat vele evaluatieformulieren, met de bus gegaan. Eerst naar Mapusa, want daar moesten we overstappen op de volgende bus. Het was een hele mooie dag, dus het was niet zo erg om te wachten op de bus. Mapusa (mopsah) Busstation is eigenlijk erg vies, de weg is slecht geasfalteerd dus er vallen gaten in de weg waar plassen oranjebruin water in stilstaan. Er stonden vele mensen te wachten op hun bus. Tussen de locals scharrelden zwerfhondjes, de busconducteurs banjerden wild door het water en herhaalden (op luide toon, als een marktkoopman) waar 'hun' bus naartoe ging. Een oud, scheefgegroeid vrouwtje met een oude lap als tas keek me aan, ze lachtte haar drie geel/zwartgeblakerde tandjes bloot. 'Nais henna, how much joe peejd'? Omdat ik wist dat ze me van alles wilde verkopen, probeerde ik haar te negeren. Mijn geweten maakte het me moeilijk op dat moment. Opnieuw vroeg ze wat, maar dan over de prijs van mijn enkelbandje: die glinsterde in de felle ochtendzon. 150 Rps, zei ik zacht. 'Good price m'am' en terwijl ze nog wat verder mummelde, keek ik naar een man naast me. Hij zal hoogstens 30 zijn geweest, maar zijn rimpelige huid verried een leven vol hard werken in de brandende Indiase zon. De diepe V-hals van zijn mosgroene shirtje bood me utizicht op zijn zwarte borsthaar, dat overigens welig tierde. Op zijn voorhoofd parelden zweetdruppels. De rode, vale bandana beschermde zijn haarloze hoofd tegen UV-stralen. Zijn zandkleurige broek was smoezelig van het zand, de modder en de giftige uitlaatgassen. De pijpen opgerold, slordig, om ze niet viezer te laten worden dan ze al waren. Zijn vieze voeten, in flipflops gestoken, zijn zwart. Er zat zelfs haar op, brrr.. Toen werd mijn blik gestrokken naar een moeder in een oranje sari, met een klein jochie aan de hand. Als in een automatisme begon ik te glimlachen naar haar. In een fractie van een seconde duwde ze het jochie, amper 3 jaar oud, in onze richting. Annelieke, Andrea en ik weten direct wat hij wil, als hij met zijn grote reebruine ogen contact maakt. Zijn smoezelige rechterhandje kwam omhoog. De nageltjes waren afgekloven en zijn nagelriemen waren zwart van het zand. Langzaam knipperde hij met zijn lange wimpers en schuchter begon hij zijn parelwitte tandjes bloot te lachen. De hand hield hij nog iets hoger, zijn linkerhand zette hij vast op zijn heup. Mijn hart brak, in zijn jonge leventje werd hij al gedwongen om te bedelen. Ik beet op mijn lip, keek stuurs de andere kant op en dacht in een nanoseconde aan Nederland. Nederland, waar kindjes ranja en koekjes krijgen, kunnen jammeren omdat ze niet wegwillen uit de speeltuin en na 3 hapjes eten wat ze niet lusten, van tafel mogen. Dit kleintje zal in zijn leventje niets anders doen, dan op blote voetjes tussen de kiezels, het glas en de zwerfhonden, de toeristen proberen te verleiden om wat roepies te geven. Terwijl ik weer naar beneden keek en zag dat hij niet opgaf, dacht ik erover na om wat geld te pakken, maar ik was bijna te laat...op dat moment besloot een buschauffeur zijn grote, vieze, bus achterwaarts in te parkeren. Precies op de plek waar het kereltje stond. Mijn reactievermogen liet me gelukkig niet in de steek: terwijl ik mijn rugzak met een smak op de grond gooi, gil ik in een reflex: 'Dat kiiiind!!'. Annelieke schrok op uit haar dagdroom en samen met een Indier, die het ook zag gebeuren, trokken ze het jochie aan zijn fragiele armpjes uit de dode hoek van de bus. Het kind kreeg een draai om zijn oren van een man met een dominante, boze uitstraling. Zijn vader? Of misschien een vreemde? Ik knipperde, ... en het kindje was weg. MIjn hart bonsde in mijn keel. Wat een land. Verkeersongelukken gebeuren hier aan de lopende band, het is doodsoorzaak nummer 2. Ik was vandaag bijna getuige...
Niet lang daarna kwam onze bus en stapten we in, op weg naar Baga. Ik zwaaide in een reflex naar Jack en John, mijn 'indiase broertjes'. Oei de bus was warm, om niet te zeggen erg heet. In Baga zijn we naar het Nazri hotel gegaan. We hebben een kamer geboekt en snel onze bikini aangedaan. Na een tosti en een limca (soort bitterlemon), vleiden we ons neer op de stretchbedjes. De zon kuste onze witte huid, ik voelde het prikken. Niet lang na het zorgvuldig insmeren met zonlotion, pakten zich donkere wolken samen boven de zee. De schuimkragen likten aan het zand. Alsof de hemel openscheurde, plensde de regen met bakken uit de lucht. Snel sloeg ik mijn parapluutje open op het strand. Tien minuutjes later waren de wolken verdwenen, alsof er geen druppel gevallen was. Bizar, in Nederland had ik allang mijn biezen gepakt. Hier lachte ik erom, poeierde een strandventer af en bestelde een ijsje bij een man met een loensend oog en een zenuwtrekje, waardoor hij continu schudde met zijn hoofd. Voor een euro kreeg ik een minuut of vijf later een nepcornetto. De zachte chocoladesmaak, vermengd met vanille was lekker, alhoewel het ijsje sneller smolt dan ik kon eten. Voor me deden twee 'slangen'kindjes kunstjes in het bloedhete, gele strandzand, terwijl de derde met een takje onheilspellend op een trommeltje roffelde. Na het schouwspel gingen ze het 'publiek' langs, hopend op wat extra geld voor hun baas, die toekeek vanuit de schaduw. Iets verderop liep een meisje met haar broertje op haar heup, ze had haar blik op oneindig. In haar hand bungelde een doorzichtig tasje met knalgele vechtersrolletjes. Niemand kocht wat, iedereen genoot van de zon. De bladeren van de palmboven wuifden loom heen en weer in het warme briesje.
We eindigden de dag in het restaurant waar de manager in zijn blauwe blouse, die strak om zijn buik spande, zijn personeel aanstuurde om ons fresh lime water te brengen en vers gebakken knoflookbrood. Door middel van de roomservice bestelden we later een fles rose op onze kamer, om een kaartspel te spelen. Hij had een lichtwrange afdronk. Het stappen was, afgezien van mijn protesterende darmpakket, erg leuk. De obers en security herkenden me en knoopten een praatje aan. De pijpekrullen, die zorgvuldig gedraaid waren in het hotel met een stijltang, vielen nonchalant langs mijn gezicht. Het goedkope discoballetje aan het plafond laat de mensen om me heen afwisseldn rood, groen en blauw kleuren. De sex on the beach die ik bestelde is sterk, de vodka brandde op mijn tong. Ober Jack keek guitig vanachter de bar...zijn idee waarschijnlijk! De oranjerode vloeistof laat condens achter op het heinekenglas. Weer ga ik naar de wc, maar de kletsnatte bril weerhield me ervan om te gaan zitten. Ik stopte mijn polsen onder de koele straal water uit de kraap en depte mijn gloeiende wangen. 'Je hebt wangen als appeltjes', gilde een man vandaag naar me. Geen wonder, dacht ik. De zon had het pigment in mijn huid geactiveerd. Toen ik terugkwam gaf ik de cocktail aan een van de meiden. Daarna gingen we dansen in Tito's, de airco deed me goed. Ik heb me vermaakt door buiten op een kruk te gaan zitten en te praten met Robert Adams uit Michigan. Gezellig joch was het. Screech, daar leek hij op. Je weet wel, die uit Saved By The Bell. Samen dronken we lauwe jus d'orange, wat de nationale kleur van Nederland had en smaakte naar goedkope nectar van de Aldi. We luisterden en converseerden over reizen, cultuurverschillen en de uithuwelijkingspraktijken hier. Want tegenover ons op de barkruk zat een jongen met een grote glimlach, de bachelor van de avond! Hij gaat 06-08 trouwen met een meisje dat hij kent van een foto, maar hij leek er niet mee te zitten. Onvoorstelbaar. Ze was knap, beweerde de behaarde kabouter naast hem. Hoe kon het ook anders, het ging om zijn zusje! Als opdracht moest de bachelor vanavond met 1 meisje een tequila-shot drinken, maar iedereen had geweigerd. Ik niet, nadat ik over mijn hart had gestreken :) bij de bar aangekomen, grijnsde de barman steels naar me. 'Of ik het wel zeker wist?'. De shot met het doorzichtige goedje lachtte me toe, de zoutkorrels lagen op een boomblad, naast het kontje van een verse limoen. Met mijn ogen dicht gooide ik het achterover, likte aan mijn handrug waar het zout inmiddels zat en beet daarna gretig in de zure limoen. De bachelor keek me dolgelukkig aan, nu kon hij met een gerust hart trouwen! No problem...en weg was hij.
Nu is het dus alweer maandagavond en ik schrijf dit verhaal vanuit de zitzak. De tv schettert, de plafondventilatoren tikken en de regendruppels tikken ritmisch op de dakpannen van het huis. Totdat de stroom, voor de vijfde keer, uitvalt vanavond. Ik wacht totdat James met kaarsjes aankomt en ze met kaarsvet vastplakt aan de tegels op de grond. Geduldig zit ik in de gitzwarte avond, te wachten totdat het donker plaatsmaakt voor het felle, witte licht van de wandlampjes.
Wat is dit een bijzondere reis. Ik wil zo graag meer van de wereld zien! De tuktuk waar ik inzat, was leuk vanavond. Ik voel een mug in mijn bovenarm prikken. Mijn gedachten switchen snel. Het is tijd om te gaan slapen. Ik doe mijn lenzen uit en val waarschijnlijk in een diepe, droomloze slaap.... tot later!'
Week 2: JMJ Hospital
De afgelopen week is weer voorbij gevlogen, wat gaat de tijd hier toch snel! Inmiddels is het alweer maandag en ben ik begonnen aan mijn tweede week vrijwilligerswerk. Natuurlijk is er weer genoeg te vertellen, jullie zijn vast ook benieuwd naar het ziekenhuis! Dat was ik ook, dus vorige week maandag vond ik een spannende dag. Aangezien mijn 'dienst' begint om 09:00 moest ik rond 08:15 klaarzitten in de huiskamer. Ik had in Panaji/Panjim (de hoofdstad van Goa) een wit jurkje gekocht, zodat ik toch nog iets wits aanhad. Hij is hooggesloten en op de borst is een figuur geborduurd met gekleurd garen en er zitten spiegeltjes en lovertjes op. Best leuk (voor in India;-)). Zo gezegd, zo gedaan. Het witte busje die ons in de orientatieweek ook overal naartoe bracht, was er nu ook weer. Heerlijk, even niet met de volle bus. Het kost ongeveer drie kwartier om in Porvorim te komen, maar hoe vroeg je ook weggaat...het is altijd druk op de weg. Deze chauffeur rijdt dan misschien niet zo roekeloos als de buschauffeurs, toch sla ik soms de handen voor mijn ogen als hij op een drukke snelweg inhaalt vlak voor de tegenliggers passeren. In de eerste week ging Kate, een meisje van 17 uit Engeland, ook nog mee naar het JMJ. Voor haar was het de laatste week. Ze was steeds lyrisch geweest over het ziekenhuis, dus ik had me erg verheugd op 'veel doen'. De eerste twee dagen waren alleen dus heel anders dan ik had gedacht; veel kijken, zitten achter de balie, bolletjes draaien en...op de klok kijken. Ik vond er niks aan, jammer. De coordinatoren hadden dat direct door en vroegen wat ik precies niet leuk vond. Natuurlijk konden ze het niet voor me veranderen, maar ze wilden wel praten met de hoofdzuster, om te kijken of ik meer mocht doen. Ik weet natuurlijk ook wel dat het tijd nodig heeft, dat de nurses me moeten leren kennen en dat ik mijn ambitie soms een beetje moet laten varen..maar oh wat is dat moeilijk! In mijn Nederlandse stages doe ik zo'n beetje alles en krijg ik veel verantwoordelijkheid. Hier begon ik dus weer helemaal onderaan en daar kan ik slecht tegen. Toch gaat het steeds beter, aan het einde van de week kreeg ik meer klusjes te doen. 'Maaliessh, joe go toe room 53, 62 and 63. Go help mommie with breastfeeding'. KIJK, dat is het betere werk! Ik vind het irritant van mezelf dat ik direct in een soort dipje kom, als iets anders loopt dan ik verwacht of dat mijn voorstellingen te mooi waren. Ik weet wel dat iets tijd nodig heeft, maar ik had gehoopt dat ik er beter mee om kon gaan. Tijdens die dipjes had ik behoefte aan berichtjes van thuis, dus wat meer gesmst. Buiten die dipjes gaat het verder prima met me hoor! No worries!
Goed, wat meer over het JMJ Hospital. Het ziekenhuisje is niet van de overheid, maar zo'n 13 jaar geleden gebouwd voor de nonnen van Povorim. Iedereen is welkom in deze privekliniek, met alles wat je je maar kan bedenken. Er zijn twee verdiepingen, met op de begane grond de eerste hulp, 1 operatiekamer, de receptie en de apotheek. Iedereen die hulp nodig heeft kom dus eerst naar de balie. De eerste hulp bestaat uit 1 spreekkamer met een onderzoeksbank. De wachtkamer bestaat uit 2 plastic tuinstoeltjes en een houten bankje (die je in een gymlokaal zou verwachten). Zoals overal in India, moet je geduldig wachten. Zij besluiten wanneer je hulp nodig hebt. Op de eerste verdieping is de verpleegafdeling. Hier ligt werkelijk alles door elkaar: van een bejaarde, demente vrouw tot de uitslapers van de operatiekamers en de kraamvrouwen. Er zijn ongeveer 10 kamers. Wanneer de patienten iets nodig hebben, zoals een medicijn, een spuit of een nieuw verbandje, krijgen ze een receptje mee van de verpleegkundige en moeten ze dit zelf beneden gaan kopen in de apotheek. Op dag drie na een bevalling bijvoorbeeld gaan de kindjes in bad, dus dan gaat de kersverse papa met een briefje de trap af en komt terug met een stukje zeep en een 'afwasbak'. Zelf gekocht! Op de tweede verdieping is de 'kantine' van 2 bij 3 meter. Hier staat een bed in gepropt en een tafeltje. Er is ook een WC voor de nurses, maar oh...ik moest weer over een drempel. Letterlijk en figuurlijk. Toen ik de letterlijke had getrotseerd kwam de figuurlijke....de WC bril was van kunstof en het leek alsof hij al 50 jaar oud was. Alles was zeiknat, er was geen toiletpapier en het rook er naar...ehm...een honden-uitlaat-plaats. Gatver, maarja....nood breekt wet!
De gynaecologen zijn onder de indruk van mijn 'normale verloskundige kennis' vanuit Nederland. Toen ze hoorden wat mijn takenpakket daar is, vonden ze dat ik hier wel als gynaecoloog kon werken. Ik hoefde alleen maar een scholing te volgen over kanker en vruchtbaarheidsproblematiek, de rest wist ik al. Haha en dat is alleen gebaseerd op mijn interpretatie van de twintigweken echo, de zwangere buik onderzoeken en mijn verhalen over het oplossen van een bevalling waarbij de schouder van een baby vastzit (schouderdystocie). De midwifes hier zijn namelijk veredelde verpleegkundigen...ze pakken alleen het kind aan. De rest doet de gynaecoloog.
De verpleegkundigen (er zijn er 10-15 in dienst geloof ik) zijn allemaal erg lief. Ze vragen veel aan me en pakken mijn hand (dat is hier heeel wat, want elkaar aanraken is not done!). Dat is een teken dat ze je aardig vinden. Ik zag bijv. op het strand veel mannen hand in hand lopen, ik bestempelde ze direct als homoseksueel, maar later begreep ik dat ze elkaar gewoon aardig vinden. Dat kan dus op de broer-broer manier zijn, maar ook als beste vrienden. Van verpleegkundige Lalita kreeg ik pareltjes voor in mijn oren, ze vond mijn kale oorlellen zonde. (Ik ben mijn oorbellen verloren in Frankfurt). Mam, ze zag de dekentjes van jou en van Mieke van Yperen...ze vond ze prachtig. Ze vroeg me met ogen zo groot als schoteltjes of jullie dit echt als kado hadden gemaakt. Iets laten breien in India is superduur. Heel verlegen vroeg ze of je een sjaal voor haar wilde breien in zachtroze, ze zou hem 'dag en nacht omdoen, zo kostbaar mooi'. Schattig he, ik zei tegen haar dat ik het je zou vragen, dus bij deze ;-)
Verder doe ik hard mijn best om de gebaren hier te leren. In Nederland hebben we namelijk ja-knikken, nee-schudden etc. Hier is daar 1 gebaar voor: Ga met je linkeroor naar je linkerschouder en daarna buig je je hoofd andersom, dus met je rechteroor naar je rechterschouder. Doe dit nu zo snel als je kan! Dit is alles in 1, namelijk ja, nee, misschien, ik weet het niet, straks.... pfff... lastig te ontcijferen wat wat is!
Ik heb tot nu toe 1 bevalling gezien. Dit was leuk, afgezien van de verschillen. Elke vrouw krijgt hier een knip (episiotomie), om 'meer ruimte te maken'. Super zonde, zelfs de vrouwen die hun 5e kind krijgen en echt geeen 'ruimte' daar beneden nodig hebben, moeten eraan geloven. Alles wordt netjes weer gehecht trouwens, op de manier zoals we dat in Nederland ook doen. Twee keer per dag wordt er daarna gekeken en schoongemaakt met alcohol en bethidine...oei, pijnlijk... ik ben blij dat ik straks gewoon in Nederland kan bevallen in de toekomst :)
Afgelopen weekend ben ik met Andrea en Annelieke, my dutch friends here, naar Baga Beach gegaan. We hebben daar een nachtje in het Nazri Resort geslapen, dat was heel fijn. Even eruit, op een zacht matras geslapen en onder een warme douche gestaan. Het weer was echt geweldig, strakblauwe lucht, veel zon en....keihard verbrand. 10 minuten in de zon zonder zonnebrand is echt dom, ik ben net een kreeftje. Gelukkig is het goed te behandelen met de aftersun! Dat koelt lekker :) Vanavond gaan we aapjes spotten in het wild en er lopen nog meer mooie beestjes rond, dus ben benieuwd.
Komende donderdag ga ik met de meiden nog 1x uit eten, omdat het de laatste week voor hun is. Waarschijnlijk naar Rio Resort, dat is een 5* hotel met 5 restaurants. We hebben er eerder gegeten en ik wist niet wat me overkwam. Wat een overweldigende luxe na al het armetierige. Ook wel eens lekker! De lasagna al forno was trouwens magistraal, ik wist dat ik het lekker vond, maar na 2x per dag rijst is het echt heel erg lekker!!! Een glaasje rose mocht ook niet ontbreken, haha, genieten!
Goed, er staat weer een mega rij om ook op de PC te mogen, dus ik ga ervandoor... tot de volgende keer! Kus, Marlies
Orientatieweek
Hallo allemaal! Daar ben ik weer! Het is zondag, de stad is in complete rust, ik ook...dus alle tijd om jullie bij te praten. Ik heb zoveel te vertellen! Het zal wel weer een lang verhaal worden, dus: zak onderuit met een kop thee, koekjes bij de hand. Klaar? Oke, daar gaan we!
Ik vertelde de vorige keer dat ik uitkeek naar de Old-Goa-tour. Deepali, mijn coordinator, verzekerde me ervan dat ik het mooi zou vinden. En niets was minder waar, op dinsdag 17-7 begon het. Chiara, Nicole en ik sliepen op een kamertje aan de voorkant van het huis. De wekker hadden we op 05:50 gezet, zodat we om 06:00 konden beginnen met de yoga-lessen. Met mijn ogen halfdicht, mijn bril op, mijn haar in een rommelige knoetje en slordig mijn kleren had aangedaan (die ik de dag ervoor in een hoek had gegooid), kwam ik in de huiskamer. Deepali lag daar op een matje in de hoek. De yoga bleek niet door te gaan, de schoonmoeder van de yoga-leraar was overleden. Dus, we probeerden maar weer te gaan slapen, wat me niet lukte. Ik maar even muziek geluisterd. Ondertussen kwam de zon op, zonder gordijnen voor de ramen krijg je daar veel van mee
De volgende dag stonden we weer op rond 06:00. Wat een prachtig tijdstip, ahum. De yogaleraar heet Anand en hij is een typische indier. Hij heeft een donkerbruine huid, ravenzwart haar wat opzij gekamd is op zijn schedel, bruine ogen en...het lijf van buddha! Zijn engels is goed, maar met een zwaar accent. Hij is de man van meditatie, het goede natuurgevoel en ontspanning. Ik heb zo gelachen in het begin, we zaten met zijn allen, doodmoe, op schuimmatjes in de huiskamer. We moesten na het Ohmm-Mashiva (zingende groet), in de lotushouding, opeens naar de houding op handen en knieen. Je voelt hem al aankomen, als hondjes zaten we te kijken naar onze leraar. We moesten onze tong uitsteken, zo zat je goed om uit te ademen en de giftige stoffen in je longen kwijt te raken. Nadat de tong was uitgestoken, moesten we alleen maar uitademen. Heh-heh-heh-heh, en dat minuten lang. Later moesten we onze neus optrekken en heel snel uitademen, dus weer snuf-snuf-snuf-snuf. Goh, en Anand zat maar te schudden met zijn (niet meer zo witte) neppolo van Ralp Lauren, waardoor hij ons uitzicht bood op zijn ronde buik en navel. Na een uur yoga gingen we ons zwaar maken, heerlijk compleet relaxt gewoon gelegen. Daarna geslapen als een roos tot 12:00. Wederom ontbeten met een soort pannekoekjes en vulling, gewoon warm dus. Daarna met de bus naar het strand gegaan, Baga Beach. Tja...de bus... wat een belevenis! de bankjes zijn gemaakt voor smalle bipsjes, dus niet voor ronde derrieres zoals de mijne. De 1,5persoonsbankjes zijn dus knus...en erggg warm. Als je denkt dat er niet meer sardientjes in het gangpad bij kunnen, blijken er toch nog weer 10 bij te kunnen. Ongekend. Bij het raam is het overigens heerlijk, als een hond in een auto, hang ik uit het raam, mijn haar in de wind en mijn neus in de lucht. Zo kan ik de omgeving goed zien, frisse lucht opsnuiven en de starende blikken een beetje negeren. In de bus hebben we ook Yoti ontmoet, een lief klein meisje van 3 jaar oud. Ze kwam bij me op schoot zitten, omdat haar moeder haar anders de hele weg moest tillen en dat is best pittig in een bus die optrekt als een audi A6, maar het comfort heeft van een doosje blik. Ik plaats later foto's, ook van Yoti.
Donderdag 19-7; Deze dag was er weer eentje vol met nieuwe indrukken. We begonnen weer met yoga, wat een grote opgave voor me was. Het bed waar ik in slaap, is eigenlijk geen bed maar een plank met een deken eroverheen. Ik was dus erg stijf en mijn rug was killing me. Oke, ik wist dat ik heupbotten had, maar dat ze zo prominent aanwezig waren...mijn favoriet houding is op mijn zij, maar dat is niet fijn door die botten, dus dan maar weer op mijn rug. Pap, dit zou wat voor jou zijn, je wordt gedwongen om recht te liggen haha. We zijn later op de ochtend naar Panjim gegaan, de hoofdstad van Goa. Eerst met de bus, ik had natuurlijk een plek bij het raam bemachtigd, haha. Het busstation was druk, vies, vol en er spelen kinderen met schoenen die mensen daar achterlaten.Panjim vond ik niet heel erg tof, maar dat kwam denk ik door de drukte en de vieze pislucht die je overal ruikt. Indiase mannen vinden het namelijk geen probleem om hun mannelijkheid uit hun broek te halen en overal een geurspoor achter te laten. Wildplassen lijkt een sport te zijn....Alle winkels zijn hetzelfde, ze hebben lelijke kleding en nutteloze pruttel als souvenirs haha. We zijn naar de bios gegaan, naar een Bollywoodfilm. We waren eigenlijk 5 minuten te laat door de bus, maar we mochten nog naar binnen. De security stond bij het detectiepoortje te wachten, alle tassen werden gecontroleerd en we gingen naar binnen. De film Cocktail was een beetje van het niveau High School Musical, lekker zoetsappig, wat gezang en een happy end. Prima te doen, ondanks het vele Hindi! We hebben een typische Goa-lunch gehad in een restaurantje in de stad. Ik koos een mix, 2 chappati (soort wrap), een paped (soort kroepoek), rijst en vele bakjes curry. Van mega scherp tot mierzoet (en knalgeel). Lekker gegeten dus.
Vrijdag 20-7. Deze dag was de beste tot nu toe, ik heb zo genoten! Eerst begonnen met ontbijt, wat bestaat uit volle houdbare melk met kellogs, of van dat droge witte casinobrood zonder korst. Ik ben geen fan van houdbare melk, maar ik begin eraan te wennen dat er niks anders is. Vaak heb ik ook best wel dorst, dus dan is de koude melk wel fijn. We gingen met het witte busje, na het ontbijt op weg. Eerst hebben we een Hindoe tempel bekeken, dit is echt prachtig. Bij de ingang moest iedereen zijn of haar slippers uitdoen, en op blote voeten ga je de koele tegels op, naar binnen. Bij binnenkomst moet 1 iemand een grote klok luiden die er hangt, dan komt de dienaar. Deze doet achter eeen soort balie deurtjes open van een opening in de muur. Daarachter staan wat beelden. Wij gingen in lotushouding op de tegels zitten, met onze handpalmen tegen elkaar gedrukt voor je borst. Na een tijdje stilte (goden aanbidden), heb ik wat rondgekeken. Er hangen kleurrijke schilderijen, bloemenkransen en er is wierook. Na de tempel zijn we naar een waterval gegaan, wat nice was. Daarna met het busje door naar het leukste gedeelte; de spice plantation; oftewel: de specerijen plantage! We moesten een bos doorlopen, over een touwbrug over een meer om er te komen. We kregen een welkomsdrankje, verse thee met lemongrass en gember. Heerlijk! TOen we onder de rieten daken zaten, zagen we opeens een Kingfisher vogel, google deze maar is. Ze zijn haast metallic blauw op hun rug en heel snel, wauw! Ook waterslangen gezien, dit kon mij wat minder bekoren. Brr...De tour door de plantage werd geleid door een gids. We zagen cashew-appels (waar de nootjes aan groeien), een vanille-boom, groene, zwarte, rode en witte pepers, rare oranje wortels, nootmuskaatkastanjes, basilicumplantjes, limoengras, een kaneelboom, bananenbomen, koffiebomen, kardemom, koriander....zo gaaf! En alles rook heerlijk. De gids vertelde dat saffraan de duurste specerij is in de wereld, en dat ze het hier niet verbouwen. Je kan van de 10 plantjes, vaak maar 1tje gebruiken. Een kistje met saffraan kost al gauw 150.000 Rps. 100 roepie is 1,70 euro. KUn je nagaan....Het begon ondertussen weer te regenen, maar daar merkten we niks van door het bladerdak in de jungle. Toen we terugliepen naar de hutjes, vertelde de gids dat we weer naar binnen mochten, maar op 1 voorwaarde...je moest je laten zegenen met heilig water. Ik moest er ook aan geloven: met een soort kleine houten soeplepel pakte ze steeds wat water, trok met haar hand je shirt naar achter en hoppa, water over je ruggegraat! brrr, koud! De lunch was ook op de plantage, gewoon weer buffetvorm met rijst en curry's, mjam! Ook kwam er een schaal op tafel met stukjes vis, gepaneerd met een soort grijs/bruin spul. Juist Marlies...jij wilde ales proberen, dus zo ook dit. En wonder boven wonder, het was weer heel lekker, een soort kibbeling! De graatjes eruit gevist (haah leuke woordspeling) en genieten maar. Noorse Lena keek me aan met een wenkbrouw opgetrokken: 'Jij bent ook werkelijk nergens bang voor, je eet-werkelijk-alles. Zo goed om te zien'. We kregen ook nog een houten bekertje met een alcoholische versnapering erin, dit mengsel bleek alleen 50 procent alcohol te bevatten. Zelfs mijn levertje kon dat niet aan, dus dat heb ik na 1 slok gelaten voor wat het ws. MIjn slokdarm protesteerde nog lang die middag. na de lunch heb ik olifant gereden. TOF! Vrouwtje Tjantjal liep log als ze was in een tempo van een slak door de jungle, maar het was gewoon een coole ervaring.Ik heb er samen op gezeten met Chiara. 's Avonds hebben we een wijntje gedronken, wat de chauffeur van het witte busje stiekem had gekocht, het mag eigenlijk niet> maar oh wat was dat even lekker. Het is de goedkoopste wijn die ze hadden, maar het lijkt wel Canei te zijn. 1 Fles voor mezelf had ik, kostte 200 roepie. Helemaal niks dus ;-).
Zaterdag 21-7 Vandaag ben ik op eigen houtje met Larissa, Kate en MIriam naar Calangute gegaan en naar Baga beach. We hebben geshopt, leuke winkeltjes bekeken en geluncht in een restaurantje waar Kate eerder was geweest. Yes, ik kon pizza eten! Ik kon kiezen uit Margharita of Bacon/Ham. Schliemm als ik was, heb ik gevraagd of ze er ananas op konden doen. En hoppa, er kwam een blok deeg met kaas, ham, bacon en verse brokken ananas ter grootte van een ontbijtbordje voor mijn neus. En dat was me daar toch lekker, verandering van spijs doet zeker eten mama! 's Avonds zijn we wezen stappen in Baga, wat opeens een heel ander India was dan ik gewend ben. Alle neonlichten flikkeren langs de straatjes, overal zijn proppers en de meiden zijn sexy gekleed in korte rokjes en hoge hakken. OH? Wel een leuke avond gehad, ondanks alle mannen die weer foto's willen maken en met je willen dansen. Wat nog wel heftig was: Miriam en ik zaten cocktails te drinken in 'Cocktails & Dreams', maar we werden lastig gevallen door een dronkenlap. We vroegen meerdere malen netjes of hij wilde gaan, maar dat kwam niet aan. De manager maakte er snel korte metten mee, vanachter de bar pakte hij een (bamboe? houten?) stok en begon met volle kracht de jongen te meppen. Deze vile op de grond met zijn vriend erbij, Samen werden ze zo de tent uit geranseld. Op de kop van het glibberige trapje, zo de plassen modder in. Heftig ik was echt even in shock. en dat allemaal...ter bescherming...Ober Jack vertelde ons dat het aan de orde van de dag was en dat we maar verder op moesten passen maar dat we konden rekening op zijn bescherming haha.
Zo, en nu is het dus zondagmiddag en zit ik me kapot te zweten in het internetcafe. Het internet is hier snel en fijne computer, Martin, de eigenaar is vriendelijk en goedlachs. Aardige kerel.
Ik ga nog snel even facebook checken en dan ga ik terug nara het huis, lekker even lezen ofzo. Morgen begint mijn project, ik heb er veel zin in. Jullie hebben waarschijnlijk aan 2 koppen thee niet genoeg gehad, sorry haha. Ik probeer de volgende keer sneller weer te schrijven, dan worden het niet van die lappen tekst. De zweetdruppeltjes parelen op mijn voorhoofd, de ventilator doet het even niet hier...de elektriciteit is weer eens uitgevallen. I'll get used to it! Ik spreek jullie snel, Al vida! (goodbye!), liefs en een dikke kus, Marlies.
Namaste!
Hoi allemaal,
Mijn eerste berichtje vanuit India! Ik ben goed en wel aangekomen in Assonora, waar het overigens niet zonnig is…maar keihard regent elke dag! De moesson is volop aanwezig. Maar: laat ik bij het begin beginnen, er is alweer genoeg te vertellen!
Zaterdag 14 juli was het dan zover. De dag van vertrek! Op schiphol waren pap, mam, Laurien, Reinier en Marielle er om me uit te zwaaien. Het was even moeilijk om ‘doei’ te zeggen voor een wat langere periode. ‘s Ochtends ook al met Michiel en Corien. Die dag kwam echt het besef dat ik ze voorlopig niet zou zien, maar ik had ook erg veel zin in de uitdagingen!
Toen ik in Frankfurt de hal instapte na een uurtje vliegen, leek het me leuk om even een tijdje te vertoeven op het panorama-dak, daar mag ik op Schiphol namelijk ook graag lopen. Dus ik heb mijn handbagage koffertje achter me aan gesleept en ben op basis van de bordjes de terminal doorgelopen. Dat was met toch een eind! Aangezien ik toch een paar uur de tijd had, ben ik met een sort monorail naar de andere terminal gegaan. Dat was leuk, Frankurt Airport is erg nieuw en erg groot. Toen ik in de andere terminal de roltrappen getrotseerd had, kwam ik bij de ‘ingang’ van het dak. En verdikke, die duitsers durven 5 euro voor het uitzicht te vragen: ongekend! Dat vertikte ik, dus ik heb verderop een plekje voor het raam gezocht en heb daar gezeten en een tijdschrift gelezen (met dank aan ronny&Arthur). Nadat ik wat had gegeten, liep ik terug naar de monorail die me weer naar de andere terminal bracht. Tegen die tijd ging de AirIndia balie ook open. Een wat stugge, duitse vrouw zei als eerste: Gutentag, the captains are striking. Tomorrow you can go boarding, 06:00. “Wat?”, dacht ik. Ik snapte er niks van. En terwijl 3 indiase families dicht om me heen kwamen staan en in mijn oor tetterden, probeerde ik duidelijk te krijgen wat de bedoeling was. Dus…er waren stakingen, onder andere door de lage lonen, zo ik moest de dag erop terugkomen. Allerlei scenario’s speelden door mijn hoofd, slapen op de grond…een stijve rug en nek…gelukkig! Mw. Deutsch drukte me mijn boardingpass en een visitekaartje in de hand. Ik mocht namelijk op de kosten van Air India slapen in een 5*-airport hotel (Steigenberger). Pff..was wel spannend. Ik zat in een luxe 1persoonskamer, dus heb het maar positief bekeken: een goede nacht gemaakt in een fijn bed!
De vlucht van Frankfurt naar Delhi ging prima, maar ik mistte natuurlijk wel mijn gekoppelde vlucht naar Goa. Nadat ik in Delhi van het kastje naar de muur werd gestuurd, heb ik toch een nieuwe vlucht gekregen naar Goa. Helaas..wel pas de volgende ochtend om 10:00…dus ik moest wederom de nacht doorbrengen in een hotel. Gelukkig was ik niet alleen, ik heb in Frankfurt een meisje leren kennen, Laura. Zij is Duitse en wilde 5 maand blijven in Varanasi (noord India). Het hotel in Delhi was prima, een goed bed, een badkamer en niet slecht: airco op de kamer! Het was namelijk ‘s avonds 37 graden nog. Toen ik voor het eerst naar buiten stapte vanaf het vliegveld, op weg naar de taxi’s, kreeg ik zowat een klap voor mijn hoofd. Jeetje, wat een drukkende warmte! Delhi is zoals je je het voorstelt: druk, chaotisch, veel mensen, veel smog en veel getoeter. Maar…wat gaaaf!! Ik ben gewoon in India!! Helaas zijn Laura en ik al wel opgelicht door een taxichauffeur, we hebben ‘teveel’ betaald. Les 1: altijd van te voren met de chauffeur overleggen wat je wil betalen, en niet pas achteraf. We waren nu 500 roepie kwijt, voor 5 minuutjes rijden. (100 roepie = 1,70 euro). Op zich nog niet heel veel, maar blijkbaar is 100 meeer dan genoeg. Het diner in het hotel was prima, het was een lopend buffet. Een bak rijst en vele bakken saus, wat allemaal heerlijk rook. Door de warmte had ik niet zo’n trek, dus ik heb wat rijst met kip Korma gehad. Ook zag ik nog een bak (met “garlic” op het bordje ervoor) staan, en ik ben gek op alles wat op ui en knoflook lijkt, dus dat ook opgeschept. Maar oei…ik heb nog wel een uur mijn mond moeten blussen met water! (ja Michiel, ik weet dat dit alleen maar erger wordt, maar er was geen melk en iets is beter dan niets;)). SCHERP!!!! Wow…haha. Als toetje was er watermeloen en slagroom-caramelpudding.
Op maandag 16 juli ben ik dus (iets later dan gepland) aangekomen in Goa en opgehaald door James, een coordinator van The Green Lion. Hij stond met een big smile op me te wachten met een blaadje in zijn hand: “Very Welcome Marlies”, met potloden ingekleurd. De vlucht is trouwens prima gegaan, een tussenstop gemaakt in Mumbai, de sloppenwijken zag ik al vanuit het vliegtuig. Heavy, alles lijkt te bestaan uit golfplaat en blauw plastic…. Na een halfuurtje was ik ook in Goa. Het vliegtuigeten vond ik heel goed te doen, zowel lunch als avondeten is warm en er zit altijd rijst bij. Afgezien van de pittigheid, erg lekker. Naast het bakje rijst e.d. lag er ook vaak nog een rechthoekig bakje op me te wachten. Ik kon het niet plaatsen, het bakje zelf was steenkoud en er lag iets in wat ik niet kende. Het leek op een laag grijzig roggebrood met daarop hetzelfde deeg als baklava en het lag op een bedje van..tsja…gestolde gele vla ofzo??? Omdat ik vond dat ik eigenlijk alles moet proberen hier, heb ik met mes en vork hele kleine stukjes gemaakt. Brrr, wat zag het er vies uit…maar oh wat kan uiterlijk bedriegen! Het toetje was heerlijk. Wat het precies was, geen idée, in ieder geval een sort cake in custard. Heerlijk!
Goed, terug naar James. Hij kwam met een driver en een oud busje om me op te halen, dus we hebben nog een uurtje gereden naar Assonora. Ik keek mijn ogen uit, Goa is werkelijk prachtig. Alles is heuvelachtig, met ontzettend veel groen en rijstvelden all over. De weg was druk, hij leidde namelijk naar Panjim (capital of goa). De driver reed als een dolle, haalde vrachtwagens in in de bocht en toeterde als een bezetene (laten weten dat je eraan komt). Geweldig! Ondertussen gekletst met James en muziek geluisterd. Het verbaasde me, maar het oude busje had een nieuwe radio ingebouwd en de driver wisselde even van USB-stick. Waarna Ronan Keating uit de speakers knalde en daarna Enrique Iglesias en de Backstreet Boys. Dat ik probeerde te luisteren naar James’ uitleg over de verdeling van katholicisme en hindoeisme, maakte hem niet uit. Hoppa, nog een standje harder! Haha, samen “this is us” en “straight trough my heart” gezongen. Langs de weg liepen koeien, geiten en honden. We redden dus met volle kracht vooruit en ineens klapte ik zowat dubbel tegen de stoelen, toen de driver plots het rempedaal wist te vinden. “HOLY COWS!” Haha, in de taxi’s zitten overall gordels, maar je kan ze nergens inklikken. Al dat gehobbel zorgde er dus voor dat ik alle kanten op werd geslingerd. Genoeg gezien alweer dus.
Nu zit ik in het nieuwste huis van de 2, en typ dit in word. Het internet is echt megasloom. Als ik een zin typ, duurt het een minuut voordat je hem ziet. Kun je nagaan hoelang ik doe over dit verhaal. Maar no problem, ik heb de tijd. Ik heb het erg naar mijn zin, we zitten met 8 meiden in een huis. De kokkin , Antoinette, is een heldin. Ze kookt superlekker en niet zo superscherp. Rijst, sausjes, specerijen: ik ben op mijn plek! :D Vanmorgen hadden we les over religie en de kastenverdeling, interessant. Vanmiddag gaan we een “old-Goa’tour” doen, ik heb verder nog niks gezien hier dus ik ben benieuwd. Liefs vanuit een door regenbuien geteisterd Assonora, Marlies.
Laatste verhaal voor vertrek..
Hallo lieve mensen!
Nu begint het er dan toch echt op te lijken, aankomende zaterdag vertrek ik naar het cultuurrijke India. Nog 5 dagen, nog 101 uren, nog 6018 minuten tot ik wegga (op het moment van schrijven dan). Een halfjaar geleden leek het nog zo ontzettend ver weg en was alles compleet onbekend. Inmiddels zijn er vele gebeurtenissen voorbij gekomen, hebben tientallen mensen gebreid voor mijn actie, heb ik duizenden mutsjes verzameld, heb ik in de krant gestaan en ben ik op de radio geweest.
Wauw, ik ben overdonderd door het aantal reacties vanuit mijn omgeving. Familie, vrienden, bekenden en ook wat minder bekenden: wat hebben jullie lief gereageerd en wat zijn jullie druk geweest! SUPER! In India zijn ze inmiddels voorbereid op deze giften uit Holland en ze kijken reikhalzend uit naar wat ik allemaal meeneem. Gisteren heb ik hier thuis met de familie alle mutsjes die ik tot nu toe heb gekregen uit de zakken gehaald en op de grond gelegd. Het resultaat: zie de foto's, het waren er daar 2539! Ook alle andere spulletjes: kammetjes, thermometers, een aankleedkussen, sokjes, (hand)doeken, spuugdoekjes, knuffelpopjes, babykleertjes van Noppies, H&M, Still Small, etc. , ze zijn heel erg welkom en alles gaat op de post naar India. Heel erg bedankt!
Komende donderdag ga ik voor de laatste keer naar stichting Medic in Apeldoorn. Ik ga van een deel van het sponsorgeld wat ik heb gekregen een unster kopen (zo'n weegschaal waar de baby in een doek in hangt) en een doptone (apparaatje om het hartje te luisteren, ik ben gewend om hier mee te werken in plaats van met zo'n houten toeter). Dit laat ik dan achter tegen de tijd dat ik weer terugga naar NL. In India zelf ga ik om tafel met de hoofdzuster om te overleggen wat we daar gaan kopen van de rest van het sponsorgeld. Ik houd jullie op de hoogte van de bestemming van jullie en mijn geld !
Voor nu dus mijn laatste berichtje van uit Nederland denk ik. Tegenover mijn vrijwilligershuis in Assonora, Goa, India (zoek maar eens op op Google Maps als jullie dat leuk vinden) zit een internetcafe. Dus zodra ik tijd over heb, laat ik wat van me horen! Tot dan!!
Liefs, Marlies
ps. Het ophalen van het visum in Den Haag was afgezien van het wachten, geen enkel probleem. Hij lag klaar. Nu kan er toch niks meer mis gaan...?
