Hoi, toen ik gisteren thuiskwam nadat ik het verhaal had geschreven in het internetcafe, bedacht ik me dat ik na het weekendje een verhaal had geschreven in mijn dagboek. Het is in de 'verhalende vorm', zoals ik voor mezelf graag mag schrijven. Ik ben benieuwd wat jullie ervan vinden, de meest normale dingen hier, maken de meeste indruk. Have fun, Liefs Mar.

'30/7 Afgelopen vrijdag had ik na het werken in het JMJ mijn tas gepakt en zaterdagochtend zijn we, na het invullen wat vele evaluatieformulieren, met de bus gegaan. Eerst naar Mapusa, want daar moesten we overstappen op de volgende bus. Het was een hele mooie dag, dus het was niet zo erg om te wachten op de bus. Mapusa (mopsah) Busstation is eigenlijk erg vies, de weg is slecht geasfalteerd dus er vallen gaten in de weg waar plassen oranjebruin water in stilstaan. Er stonden vele mensen te wachten op hun bus. Tussen de locals scharrelden zwerfhondjes, de busconducteurs banjerden wild door het water en herhaalden (op luide toon, als een marktkoopman) waar 'hun' bus naartoe ging. Een oud, scheefgegroeid vrouwtje met een oude lap als tas keek me aan, ze lachtte haar drie geel/zwartgeblakerde tandjes bloot. 'Nais henna, how much joe peejd'? Omdat ik wist dat ze me van alles wilde verkopen, probeerde ik haar te negeren. Mijn geweten maakte het me moeilijk op dat moment. Opnieuw vroeg ze wat, maar dan over de prijs van mijn enkelbandje: die glinsterde in de felle ochtendzon. 150 Rps, zei ik zacht. 'Good price m'am' en terwijl ze nog wat verder mummelde, keek ik naar een man naast me. Hij zal hoogstens 30 zijn geweest, maar zijn rimpelige huid verried een leven vol hard werken in de brandende Indiase zon. De diepe V-hals van zijn mosgroene shirtje bood me utizicht op zijn zwarte borsthaar, dat overigens welig tierde. Op zijn voorhoofd parelden zweetdruppels. De rode, vale bandana beschermde zijn haarloze hoofd tegen UV-stralen. Zijn zandkleurige broek was smoezelig van het zand, de modder en de giftige uitlaatgassen. De pijpen opgerold, slordig, om ze niet viezer te laten worden dan ze al waren. Zijn vieze voeten, in flipflops gestoken, zijn zwart. Er zat zelfs haar op, brrr.. Toen werd mijn blik gestrokken naar een moeder in een oranje sari, met een klein jochie aan de hand. Als in een automatisme begon ik te glimlachen naar haar. In een fractie van een seconde duwde ze het jochie, amper 3 jaar oud, in onze richting. Annelieke, Andrea en ik weten direct wat hij wil, als hij met zijn grote reebruine ogen contact maakt. Zijn smoezelige rechterhandje kwam omhoog. De nageltjes waren afgekloven en zijn nagelriemen waren zwart van het zand. Langzaam knipperde hij met zijn lange wimpers en schuchter begon hij zijn parelwitte tandjes bloot te lachen. De hand hield hij nog iets hoger, zijn linkerhand zette hij vast op zijn heup. Mijn hart brak, in zijn jonge leventje werd hij al gedwongen om te bedelen. Ik beet op mijn lip, keek stuurs de andere kant op en dacht in een nanoseconde aan Nederland. Nederland, waar kindjes ranja en koekjes krijgen, kunnen jammeren omdat ze niet wegwillen uit de speeltuin en na 3 hapjes eten wat ze niet lusten, van tafel mogen. Dit kleintje zal in zijn leventje niets anders doen, dan op blote voetjes tussen de kiezels, het glas en de zwerfhonden, de toeristen proberen te verleiden om wat roepies te geven. Terwijl ik weer naar beneden keek en zag dat hij niet opgaf, dacht ik erover na om wat geld te pakken, maar ik was bijna te laat...op dat moment besloot een buschauffeur zijn grote, vieze, bus achterwaarts in te parkeren. Precies op de plek waar het kereltje stond. Mijn reactievermogen liet me gelukkig niet in de steek: terwijl ik mijn rugzak met een smak op de grond gooi, gil ik in een reflex: 'Dat kiiiind!!'. Annelieke schrok op uit haar dagdroom en samen met een Indier, die het ook zag gebeuren, trokken ze het jochie aan zijn fragiele armpjes uit de dode hoek van de bus. Het kind kreeg een draai om zijn oren van een man met een dominante, boze uitstraling. Zijn vader? Of misschien een vreemde? Ik knipperde, ... en het kindje was weg. MIjn hart bonsde in mijn keel. Wat een land. Verkeersongelukken gebeuren hier aan de lopende band, het is doodsoorzaak nummer 2. Ik was vandaag bijna getuige...

Niet lang daarna kwam onze bus en stapten we in, op weg naar Baga. Ik zwaaide in een reflex naar Jack en John, mijn 'indiase broertjes'. Oei de bus was warm, om niet te zeggen erg heet. In Baga zijn we naar het Nazri hotel gegaan. We hebben een kamer geboekt en snel onze bikini aangedaan. Na een tosti en een limca (soort bitterlemon), vleiden we ons neer op de stretchbedjes. De zon kuste onze witte huid, ik voelde het prikken. Niet lang na het zorgvuldig insmeren met zonlotion, pakten zich donkere wolken samen boven de zee. De schuimkragen likten aan het zand. Alsof de hemel openscheurde, plensde de regen met bakken uit de lucht. Snel sloeg ik mijn parapluutje open op het strand. Tien minuutjes later waren de wolken verdwenen, alsof er geen druppel gevallen was. Bizar, in Nederland had ik allang mijn biezen gepakt. Hier lachte ik erom, poeierde een strandventer af en bestelde een ijsje bij een man met een loensend oog en een zenuwtrekje, waardoor hij continu schudde met zijn hoofd. Voor een euro kreeg ik een minuut of vijf later een nepcornetto. De zachte chocoladesmaak, vermengd met vanille was lekker, alhoewel het ijsje sneller smolt dan ik kon eten. Voor me deden twee 'slangen'kindjes kunstjes in het bloedhete, gele strandzand, terwijl de derde met een takje onheilspellend op een trommeltje roffelde. Na het schouwspel gingen ze het 'publiek' langs, hopend op wat extra geld voor hun baas, die toekeek vanuit de schaduw. Iets verderop liep een meisje met haar broertje op haar heup, ze had haar blik op oneindig. In haar hand bungelde een doorzichtig tasje met knalgele vechtersrolletjes. Niemand kocht wat, iedereen genoot van de zon. De bladeren van de palmboven wuifden loom heen en weer in het warme briesje.

We eindigden de dag in het restaurant waar de manager in zijn blauwe blouse, die strak om zijn buik spande, zijn personeel aanstuurde om ons fresh lime water te brengen en vers gebakken knoflookbrood. Door middel van de roomservice bestelden we later een fles rose op onze kamer, om een kaartspel te spelen. Hij had een lichtwrange afdronk. Het stappen was, afgezien van mijn protesterende darmpakket, erg leuk. De obers en security herkenden me en knoopten een praatje aan. De pijpekrullen, die zorgvuldig gedraaid waren in het hotel met een stijltang, vielen nonchalant langs mijn gezicht. Het goedkope discoballetje aan het plafond laat de mensen om me heen afwisseldn rood, groen en blauw kleuren. De sex on the beach die ik bestelde is sterk, de vodka brandde op mijn tong. Ober Jack keek guitig vanachter de bar...zijn idee waarschijnlijk! De oranjerode vloeistof laat condens achter op het heinekenglas. Weer ga ik naar de wc, maar de kletsnatte bril weerhield me ervan om te gaan zitten. Ik stopte mijn polsen onder de koele straal water uit de kraap en depte mijn gloeiende wangen. 'Je hebt wangen als appeltjes', gilde een man vandaag naar me. Geen wonder, dacht ik. De zon had het pigment in mijn huid geactiveerd. Toen ik terugkwam gaf ik de cocktail aan een van de meiden. Daarna gingen we dansen in Tito's, de airco deed me goed. Ik heb me vermaakt door buiten op een kruk te gaan zitten en te praten met Robert Adams uit Michigan. Gezellig joch was het. Screech, daar leek hij op. Je weet wel, die uit Saved By The Bell. Samen dronken we lauwe jus d'orange, wat de nationale kleur van Nederland had en smaakte naar goedkope nectar van de Aldi. We luisterden en converseerden over reizen, cultuurverschillen en de uithuwelijkingspraktijken hier. Want tegenover ons op de barkruk zat een jongen met een grote glimlach, de bachelor van de avond! Hij gaat 06-08 trouwen met een meisje dat hij kent van een foto, maar hij leek er niet mee te zitten. Onvoorstelbaar. Ze was knap, beweerde de behaarde kabouter naast hem. Hoe kon het ook anders, het ging om zijn zusje! Als opdracht moest de bachelor vanavond met 1 meisje een tequila-shot drinken, maar iedereen had geweigerd. Ik niet, nadat ik over mijn hart had gestreken :) bij de bar aangekomen, grijnsde de barman steels naar me. 'Of ik het wel zeker wist?'. De shot met het doorzichtige goedje lachtte me toe, de zoutkorrels lagen op een boomblad, naast het kontje van een verse limoen. Met mijn ogen dicht gooide ik het achterover, likte aan mijn handrug waar het zout inmiddels zat en beet daarna gretig in de zure limoen. De bachelor keek me dolgelukkig aan, nu kon hij met een gerust hart trouwen! No problem...en weg was hij.

Nu is het dus alweer maandagavond en ik schrijf dit verhaal vanuit de zitzak. De tv schettert, de plafondventilatoren tikken en de regendruppels tikken ritmisch op de dakpannen van het huis. Totdat de stroom, voor de vijfde keer, uitvalt vanavond. Ik wacht totdat James met kaarsjes aankomt en ze met kaarsvet vastplakt aan de tegels op de grond. Geduldig zit ik in de gitzwarte avond, te wachten totdat het donker plaatsmaakt voor het felle, witte licht van de wandlampjes.

Wat is dit een bijzondere reis. Ik wil zo graag meer van de wereld zien! De tuktuk waar ik inzat, was leuk vanavond. Ik voel een mug in mijn bovenarm prikken. Mijn gedachten switchen snel. Het is tijd om te gaan slapen. Ik doe mijn lenzen uit en val waarschijnlijk in een diepe, droomloze slaap.... tot later!'