De afgelopen week is weer voorbij gevlogen, wat gaat de tijd hier toch snel! Inmiddels is het alweer maandag en ben ik begonnen aan mijn tweede week vrijwilligerswerk. Natuurlijk is er weer genoeg te vertellen, jullie zijn vast ook benieuwd naar het ziekenhuis! Dat was ik ook, dus vorige week maandag vond ik een spannende dag. Aangezien mijn 'dienst' begint om 09:00 moest ik rond 08:15 klaarzitten in de huiskamer. Ik had in Panaji/Panjim (de hoofdstad van Goa) een wit jurkje gekocht, zodat ik toch nog iets wits aanhad. Hij is hooggesloten en op de borst is een figuur geborduurd met gekleurd garen en er zitten spiegeltjes en lovertjes op. Best leuk (voor in India;-)). Zo gezegd, zo gedaan. Het witte busje die ons in de orientatieweek ook overal naartoe bracht, was er nu ook weer. Heerlijk, even niet met de volle bus. Het kost ongeveer drie kwartier om in Porvorim te komen, maar hoe vroeg je ook weggaat...het is altijd druk op de weg. Deze chauffeur rijdt dan misschien niet zo roekeloos als de buschauffeurs, toch sla ik soms de handen voor mijn ogen als hij op een drukke snelweg inhaalt vlak voor de tegenliggers passeren. In de eerste week ging Kate, een meisje van 17 uit Engeland, ook nog mee naar het JMJ. Voor haar was het de laatste week. Ze was steeds lyrisch geweest over het ziekenhuis, dus ik had me erg verheugd op 'veel doen'. De eerste twee dagen waren alleen dus heel anders dan ik had gedacht; veel kijken, zitten achter de balie, bolletjes draaien en...op de klok kijken. Ik vond er niks aan, jammer. De coordinatoren hadden dat direct door en vroegen wat ik precies niet leuk vond. Natuurlijk konden ze het niet voor me veranderen, maar ze wilden wel praten met de hoofdzuster, om te kijken of ik meer mocht doen. Ik weet natuurlijk ook wel dat het tijd nodig heeft, dat de nurses me moeten leren kennen en dat ik mijn ambitie soms een beetje moet laten varen..maar oh wat is dat moeilijk! In mijn Nederlandse stages doe ik zo'n beetje alles en krijg ik veel verantwoordelijkheid. Hier begon ik dus weer helemaal onderaan en daar kan ik slecht tegen. Toch gaat het steeds beter, aan het einde van de week kreeg ik meer klusjes te doen. 'Maaliessh, joe go toe room 53, 62 and 63. Go help mommie with breastfeeding'. KIJK, dat is het betere werk! Ik vind het irritant van mezelf dat ik direct in een soort dipje kom, als iets anders loopt dan ik verwacht of dat mijn voorstellingen te mooi waren. Ik weet wel dat iets tijd nodig heeft, maar ik had gehoopt dat ik er beter mee om kon gaan. Tijdens die dipjes had ik behoefte aan berichtjes van thuis, dus wat meer gesmst. Buiten die dipjes gaat het verder prima met me hoor! No worries!

Goed, wat meer over het JMJ Hospital. Het ziekenhuisje is niet van de overheid, maar zo'n 13 jaar geleden gebouwd voor de nonnen van Povorim. Iedereen is welkom in deze privekliniek, met alles wat je je maar kan bedenken. Er zijn twee verdiepingen, met op de begane grond de eerste hulp, 1 operatiekamer, de receptie en de apotheek. Iedereen die hulp nodig heeft kom dus eerst naar de balie. De eerste hulp bestaat uit 1 spreekkamer met een onderzoeksbank. De wachtkamer bestaat uit 2 plastic tuinstoeltjes en een houten bankje (die je in een gymlokaal zou verwachten). Zoals overal in India, moet je geduldig wachten. Zij besluiten wanneer je hulp nodig hebt. Op de eerste verdieping is de verpleegafdeling. Hier ligt werkelijk alles door elkaar: van een bejaarde, demente vrouw tot de uitslapers van de operatiekamers en de kraamvrouwen. Er zijn ongeveer 10 kamers. Wanneer de patienten iets nodig hebben, zoals een medicijn, een spuit of een nieuw verbandje, krijgen ze een receptje mee van de verpleegkundige en moeten ze dit zelf beneden gaan kopen in de apotheek. Op dag drie na een bevalling bijvoorbeeld gaan de kindjes in bad, dus dan gaat de kersverse papa met een briefje de trap af en komt terug met een stukje zeep en een 'afwasbak'. Zelf gekocht! Op de tweede verdieping is de 'kantine' van 2 bij 3 meter. Hier staat een bed in gepropt en een tafeltje. Er is ook een WC voor de nurses, maar oh...ik moest weer over een drempel. Letterlijk en figuurlijk. Toen ik de letterlijke had getrotseerd kwam de figuurlijke....de WC bril was van kunstof en het leek alsof hij al 50 jaar oud was. Alles was zeiknat, er was geen toiletpapier en het rook er naar...ehm...een honden-uitlaat-plaats. Gatver, maarja....nood breekt wet!

De gynaecologen zijn onder de indruk van mijn 'normale verloskundige kennis' vanuit Nederland. Toen ze hoorden wat mijn takenpakket daar is, vonden ze dat ik hier wel als gynaecoloog kon werken. Ik hoefde alleen maar een scholing te volgen over kanker en vruchtbaarheidsproblematiek, de rest wist ik al. Haha en dat is alleen gebaseerd op mijn interpretatie van de twintigweken echo, de zwangere buik onderzoeken en mijn verhalen over het oplossen van een bevalling waarbij de schouder van een baby vastzit (schouderdystocie). De midwifes hier zijn namelijk veredelde verpleegkundigen...ze pakken alleen het kind aan. De rest doet de gynaecoloog.

De verpleegkundigen (er zijn er 10-15 in dienst geloof ik) zijn allemaal erg lief. Ze vragen veel aan me en pakken mijn hand (dat is hier heeel wat, want elkaar aanraken is not done!). Dat is een teken dat ze je aardig vinden. Ik zag bijv. op het strand veel mannen hand in hand lopen, ik bestempelde ze direct als homoseksueel, maar later begreep ik dat ze elkaar gewoon aardig vinden. Dat kan dus op de broer-broer manier zijn, maar ook als beste vrienden. Van verpleegkundige Lalita kreeg ik pareltjes voor in mijn oren, ze vond mijn kale oorlellen zonde. (Ik ben mijn oorbellen verloren in Frankfurt). Mam, ze zag de dekentjes van jou en van Mieke van Yperen...ze vond ze prachtig. Ze vroeg me met ogen zo groot als schoteltjes of jullie dit echt als kado hadden gemaakt. Iets laten breien in India is superduur. Heel verlegen vroeg ze of je een sjaal voor haar wilde breien in zachtroze, ze zou hem 'dag en nacht omdoen, zo kostbaar mooi'. Schattig he, ik zei tegen haar dat ik het je zou vragen, dus bij deze ;-)

Verder doe ik hard mijn best om de gebaren hier te leren. In Nederland hebben we namelijk ja-knikken, nee-schudden etc. Hier is daar 1 gebaar voor: Ga met je linkeroor naar je linkerschouder en daarna buig je je hoofd andersom, dus met je rechteroor naar je rechterschouder. Doe dit nu zo snel als je kan! Dit is alles in 1, namelijk ja, nee, misschien, ik weet het niet, straks.... pfff... lastig te ontcijferen wat wat is!

Ik heb tot nu toe 1 bevalling gezien. Dit was leuk, afgezien van de verschillen. Elke vrouw krijgt hier een knip (episiotomie), om 'meer ruimte te maken'. Super zonde, zelfs de vrouwen die hun 5e kind krijgen en echt geeen 'ruimte' daar beneden nodig hebben, moeten eraan geloven. Alles wordt netjes weer gehecht trouwens, op de manier zoals we dat in Nederland ook doen. Twee keer per dag wordt er daarna gekeken en schoongemaakt met alcohol en bethidine...oei, pijnlijk... ik ben blij dat ik straks gewoon in Nederland kan bevallen in de toekomst :)

Afgelopen weekend ben ik met Andrea en Annelieke, my dutch friends here, naar Baga Beach gegaan. We hebben daar een nachtje in het Nazri Resort geslapen, dat was heel fijn. Even eruit, op een zacht matras geslapen en onder een warme douche gestaan. Het weer was echt geweldig, strakblauwe lucht, veel zon en....keihard verbrand. 10 minuten in de zon zonder zonnebrand is echt dom, ik ben net een kreeftje. Gelukkig is het goed te behandelen met de aftersun! Dat koelt lekker :) Vanavond gaan we aapjes spotten in het wild en er lopen nog meer mooie beestjes rond, dus ben benieuwd.

Komende donderdag ga ik met de meiden nog 1x uit eten, omdat het de laatste week voor hun is. Waarschijnlijk naar Rio Resort, dat is een 5* hotel met 5 restaurants. We hebben er eerder gegeten en ik wist niet wat me overkwam. Wat een overweldigende luxe na al het armetierige. Ook wel eens lekker! De lasagna al forno was trouwens magistraal, ik wist dat ik het lekker vond, maar na 2x per dag rijst is het echt heel erg lekker!!! Een glaasje rose mocht ook niet ontbreken, haha, genieten!

Goed, er staat weer een mega rij om ook op de PC te mogen, dus ik ga ervandoor... tot de volgende keer! Kus, Marlies