Hoi allemaal! Daar ben ik weer, uiteraard met weer een boel te vertellen! Sinds mijn laatste blog hebben we met alle vrijwilligers ontzettend hard gewerkt! In de titel zie je al wat staan: het ziekenhuis, het jongensweeshuis en het vrouwen 'Blijf-van-mijn-lijf-huis'!Eigenlijk was mijn intentie om alleen in het ziekenhuis vrijwilligerswerk te doen, maar sinds ik hier ben, benut ik mijn tijd optimaal! Ik vertelde in mijn vorige verhaal dat we voor het sponsorgeld allemaal goede doelen hadden bedacht, omdat het JMJ een 'rijk' ziekenhuis is. Al het geld zou veel te veel voor hun zijn, dus nu hebben we verschillende doelen bedacht.

Ik ga 's ochtends naar het JMJ ziekenhuis om daar mee te kijken, te werken en te assisteren bij operaties. Dat is trouwens geweldig, na de anale verwijding waar ik over praatte, heb ik al veel meer operaties gezien. De keizersnedes hier zijn exact hetzelfde, alleen ze gebruiken standaard ook nog een vacuumpomp om het koppie uit het bekken te krijgen, dat doen ze in Nederland niet bij elke sectio. Afgelopen week was ik weer op het OK-complex, in mijn mega charmante pakje, toen de anaesthesist dr. Steven naar me toe kwam. Voor Nederlandse maatstaven ben ik niet erg groot, maar hier ben ik echt superlang. Dr. Steven kwam dus ook niet verder dan mijn schouders. Met zijn ravenzwarte haar, donkere ogen en donkere huid is hij een typische Indier, spreekt erg goed Engels en is een echte kletskous. Hij vraagt me 'de oren van de kop' over alles in Nederland. Hij vroeg of steriel wilde staan bij een Hysterectomie. Ja, dat leek me cool! Oke, ga maar wassen dan.... dus hup, in mijn kloffie richting de 'waskamer', wat niet meer is dat een wasbak en 2 zeeppompjes. Mijn Rhaki-armbandjes (gekregen op Friendship-day van de verpleegkundigen) werden doorgeknipt en ik heb zorgvuldig mijn handen gewassen. Mijn leren armbandje met de St. Christoffel van Reinier en Marielle lag netjes op me te wachten buiten de OK, die draag ik dag en nacht, dus die mocht niet kapot

Na water, zeep en bethidine in een zeeppompje was ik klaar om naar de OK te lopen. Ik moest met mijn elleboog de deurklink naar beneden doen en daar lag op het steriele veld al een paar steriele handschoenen op me te wachten, maar eerst een schort aan. Zo'n mooie groene lap stof die ze zelf steriliseren. Daarna de steriele handschoenen aan en hup, aan de tafel. De hysterectomie, het verwijderen van de baarmoeder, de eierstokken en een deel van de vagina, gebeurde via de buikwand. Dus eigenlijk heette het een abdominale uterusextirpatie (abdomen = buik, uterus = baarmoeder, extirpatie =operatieve verwijdering). Natuurlijk kon ik niet echt assisteren door te snijden, maar ik mocht de klemmen vasthouden, hier en daar de darmen of de blaas wat opzij duwen en bloed wegzuigen in de buik. Ondanks de airco was het zweten geblazen onder de mega OK-lamp. Terwijl we wat aan het keuvelen waren over de verschillen met de Nederlandse en Indiase cultuur, ging de deur van de operatiekamer open. Dokter Amol, de gynaecoloog, stak zijn hoofd om de deur. Het enige wat ik zag was mijn snorretje en 1 oog. In vlot Hindi vroeg hij wat en pas daarna zag hij pas dat ik ook steriel stond. 'Maaliessssh, what happened???', zei hij met een big smile toen hij helemaal tevoorschijn kwam. Ik vertelde dat ik steriel stond, om wat te helpen en om wat te leren. Hij dacht dat IK de operatie deed...gelukkig niet, we moeten mijn kennis niet gaan overschatten natuurlijk, haha! Eigenlijk is het maar raar dat iedereen zo de OK kan binnenlopen, maar ik vertelde mijn familie ook al dat ik eraan gewend raak. De OK grenst aan de binnenplaats van het ziekenhuis en alle nurses lopen in en uit. Afgelopen week waren er helaas geen bevallingen, dus echt ervaring opdoen op de verloskamers is hier niet aan de orde. Aan de ene kant kan ik dat jammer vinden, want dat was immers mijn doel. Maar ik heb hier geleerd om dingen te accepteren zoals ze zijn, dat dingen niet voor niets op je pad komen. Ik ga dus met alle liefde een demente vrouw verzorgen, ik maak Tetanus-injecties en infusen klaar, ik breng water naar patienten, ik help met het verzorgen van de episiotomie-wonden (na inknippen bij een bevalling), baby's in bad doen, hartjes luisteren bij de zwangeren... er is genoeg te doen.

Afgelopen week kwam ik 's ochtends in het JMJ toen ze me vrijwel direct naar een kamertje aan het einde van de gang stuurden, samen met de stethoscoop. Toen ik daar kwam, moest ik wel even twee keer slikken. In het bed lag een Indiase vrouw, ik denk rond een jaar of 60-70. Lastig inschatten, want ze zag er heel erg slecht uit. Ze was letterlijk vel over been, haar bruine huid was vaal en liet wittige plekken zien. Haar wangen waren ingevallen, ik denk dat ze geen gebit meer in had, haar mond hing een beetje open. Bij het raam zat een meisje in een groen met paarse sari naar haar te kijken. Dat meisje was geen familie, zo bleek later, maar een verpleegkundige in opleiding. Ze vroegen mij om de pols te voelen en de hartslag te luisteren met de stethoscoop. Terwijl ik naar dit tere, dunne mensje keek, wist ik dat het niet goed was. Ik hoorde het meisje fluisteren dat ze kanker had en dat het niet goed ging. Zachtjes ging ik bij haar op bed zitten, maar de patient keek niet op of om. Met mijn rechterhand pakte ik haar arm en draaide haar pols naar me toe. Terwijl ik mijn wijs- en middelvinger gebruikte om de hartslag te voelen, wat nog moeite kostte, voelde ik hoe slap ze was. Geen enkele spierspanning, waardoor haar amren erg zwaar waren. Haar pols was eerst nog 80, maar hij ging langzaam naar 40, naar....niets.... De dokter werd opgetrommeld en die voelde toch later nog weer een hele zwakke pols. Ik heb nog wat medicatie gepakt, naar aanleiding van de commando van de arts, en deze in het infuus gedaan. De vrouw maakte een zwaar, rochelend geluid. Je hoorde gewoon dat haar lichaam niet meer kon, dat het leven uit haar wegvloeide. Na de laatste gorchelende geluiden was het over. Dit was heel erg heftig, ik besefte me ineens weer wat voor een vreselijke ziekte kanker eigenlijk is en wat het aanricht. Het kaalgeschoren hoofd met hier en daar kale plekken heb ik recht op het kussen gelegd, we hebben haar gevouwen benen netjes rechtgelegd en haar handen in elkaar gevouwen. De familie van de vrouw kwam en even later was ze weg. Ik werd direct daarna naar de volgende kamer gestuurd, waar een vrouw lag met haar baby. Ik moest helpen met voeden, jeetje. Leven en dood ligt zo dicht bij elkaar. Gelukkig is het werken met de kleinste wezentjes op deze wereld het liefste wat ik doe, dus dat maakte dat ik even kon vergeten wat ik zojuist had gezien.

De verpleegkundigen in het ziekenhuis zijn echt een soort 'vriendinnen' geworden. We kletsen wat af, we kijken foto's van elkaar familie en huizen (ze zijn verliefd op je haar Laurien! Vinden Reinier 'verrie prittie brodder maaliehs, how old how old??!' en 'curlie hair of joor odder brodder is laik Indian hairstail') en tussen de middag liggen we op het bed in de kantine even uit te rusten. Ondanks het regenseizoen en de plafondventilatoren is het vaak superwarm in het ziekenhuis, alle foto's die zijn gemaakt zijn dan ook incluis zweethoofdjes, glimmende voorhoofden en nattig haar. Bah!

Ik heb het zo erg naar mijn zin hier, de tijd vliegt. Maar, zoals ik al zei: er is veel meer te doen! Rond een uur of 13:00 elke dag vertrek ik naar het andere project: het jongensweeshuis! Dit is in Mapusa, achter het Duler Football Stadium. Dit is overigens niet meer dan 1 tribune een knollenveld. De situatie in het weeshuis was wederom een schok voor me. 5 slaapkamers, 53 jongens die een plek om te slapen nodig hebben, 1 keuken, 1 WC en 1 hal waar ze spelen. Hier staan 2 plastic tuinstoeltjes en een kleed op de grond. Mensen, mensen, wat hebben we het goed in Nederland. Echt waar, ik realiseer het me hier keer op keer. De muren zijn grijs, zwart, vies. De grond is vol stof, er zitten gaten in, scherpe randen. De WC bestaat uit een gat in de grond, de lucht is niet te harden, er hangt een klein spiegeltje boven de oude wasbak. En alle kindjes? Ze lachen hun doorgekomen stralend witte 'grote mensen tanden'bloot! Ze zijn blij, met niks! We hebben van het overgrote deel van het sponsorgeld verf gekocht. Eerst primer, om de vieze muren te bewerken. Daarna over deze basislaag de prachtige kleur van Nederland: oranje! De jongens vinden het overigens lijken op de zon, dus ze zijn mega enthousiast. Zie het voor je, de kleine kamers, waar allerlei stapelbedden zijn, zijn voor zover het kan ontruimd. Alle stapelbedden zelf zijn naar het midden geschoven, de schoolboeken en kleding bedenkt met de lakens. Met alleen de plafondventilator aan stonden we (beschermd door onze regenponcho's) te schilderen. Bloedje heet was het, het zweet lekte ons letterlijk van onze hoofden af, maar wat voelde dit goed! Het resultaat is echt supergaaf, ik heb vele foto's gemaakt. Wat een frisse aanblik, en vooral...wat lijkt het schoon op de muren! Heb vele foto's gemaakt, maar uploaden duurt lang dus dat doe ik als ik tijd heb (of in Nederland ben). We zijn nu bijna klaar in het jongenshuis en omdat er geld over is, ben ik vandaag gaan kijken in het meisjesweeshuis in Duler. Lieve help, het was hier nog slechter dan de die van de jongens. Het kleine gebouwtje had meer dan 30 meisjes onder het dak van golfplaat,. maar er waren geen matrassen. GEEN matrassen, dus alle kindjes slapen op de grond....ik werd er bijna emotioneel van. Ik liep te zeuren in de eerste week dat ik last had van mijn rug, please. We gaan hier ook schilderen, want er zijn maar 3 slaapkamers (!). Dit gebeurt waarschijnlijk als ik al terugben in Nederland, door de andere volunteers, maar ik heb wel 'voor-foto's' gemaakt, dus James gaat de 'after-foto's' maken. Ik heb nu ook gevraagd of ze een offerte kunnen maken voor matrassen, maar waarschijnlijk heb ik daar niet genoeg geld voor. Als ik dat wel heb, dan ga ik dat aanschaffen, maar jullie begrijpen dat ik niet 10 matrassen kan kopen en dan nog 20 meisjes op de grond moet laten slapen.

Verder ben ik vandaag met de taxi van Agnelo (het witte busje dus), naar de woman shelter geweest, samen met Larissa en James. We hebben een megazak rijst gekocht, maar ook kruiden (chili, kardemom, kaneel, koriander, nootmuskaat...), jam, thee, suiker, zout, fruit, ketchup, groenten....eigenlijk heel veel basisspullen om mee te koken. Ze waren erg dankbaar, nu konden ze de vrouwen en de kindjes van de vrouwen weer wat weken te eten geven!

Tenslotte ben ik dus 2 keer in het Asilo hospital in Mapusa geweest, vorige week en vandaag weer. Gewapend met de laatste dozen en zakken ben ik eerst naar dokter Sham gegaan. Ik kende hem via Dr. Steven (uit het JMJ) en ik vroeg hem toestemming om de laatste spullen ook naar de kinderafdeling en de 'postnatal ward' te brengen. Natuurlijk mocht dit! Samen met James en Larissa (andere volunteer hier) hebben we vele mensen blijgemaakt. Er werd bijna gevochten om de mooie spullen...wederom hard om te zien. De kleinste baby's hebben 1 rompertje, een katoenen luiertje en een katoenen mutsje. Dus alle nieuwe rompertjes, de sokjes, de truitjes, de mutsjes, ze vonden ze prachtig! Ik heb honderden foto's, dus ik ga ze later uploaden via www.mijnalbum.nl denk ik, want dat gaat sneller en dan kunnen jullie zelf kijken of je je eigen mutsje (of wat anders) kan terugvinden. De witte bontmuts, die viel in de smaak. Een jongetje van een jaar of 3? 4? heeft hem met trots gedragen en alle dokters laten zien. 'Dokter dokter, kijk eens wat ik net heb gekregen...een hele mooie muts, nu lijk ik op een ijsbeer. Ik ben zo blijjjj, ik ben zoooo blij!'. Verder hebben we vandaag ook de oude schoentjes gegeven. De blauwe met roze (geen idee van wie ze zijn geweest) vielen in de smaak, het jongetje welke ze droeg, is de hele weg achter ons aangelopen over de afdeling. Hij danste in het rond, sprong in de lucht en maakte zijn armen wijd als een vogeltje. 'Nu hoef ik noooit meer op mijn blote voeten te lopen mama!!!'. Ik heb maar niet gezegd dat zijn voetjes nog groter zullen groeien. Ook de dinosaurus-slofjes en de schaap-slofjes vonden ze geweldig, ook de dingetjes die nog iets te groot waren werden over de koppies getrokken. 'Ze groeien er wel in!'.

Geweldig, wat een topdag. Natuurlijk zie ik vreselijke dingen, hele zieke kindjes en veel armoede, maar wat voelt het goed om iets te betekenen voor deze mensen!

Ik moet helaas gaan, maar ik denk dat ik alweer genoeg verteld heb... i'm running out of time! Voor ik het weet zit ik weer in Nederland! AFgelopen weekend in Mumbai was trouwens overweldigend, wat een mega stad, wat een stank, wat een drukte.... ik was blij dat ik weer 'thuis' was in Goa! Maar het was een geweldige ervaring.

Liefs en een dikke knuffel, Marlies!