Hoi volgers,

Hier dan mijn aller- allerlaatste verhaal, nu dan echt vanuit Nederland. Ik wilde jullie nog even een kort berichtje sturen met de laatste updates van mijn tijd in India, de laatste 2 weken waren alsnog erg druk. Het was heerlijk om afgelopen vrijdag om weer thuis te komen, er was in Goa weinig tijd om mijn familie en vrienden te missen, maar de laatste week was ik er echt aan toe om naar huis te gaan en iedereen weer te zien! Het hele weekend bestond uit verhalen vertellen, foto's laten zien, bijslapen in mijn eigen vertrouwde bed, schnitzel met aardappeltjes en sla eten en natuurlijk ook bijkomen. De zes weken in een andere cultuur hebben een diepe indruk op me gemaakt, ik heb veel dingen gezien die me mijn ogen hebben geopend. Wat zijn de leefomstandigheden van mensen op deze wereld nog verschillend en wat hebben wij Nederlanders het goed voor elkaar. Nu ik terugben merk ik vooral hoe weinig we daar zelf bij stil staan, het geklaag om simpele dingen vliegt me weer om de oren en ook het gehaaste leven en de deadlines stormen weer langs me heen. Maandag ben ik weer begonnen op school, mijn laatste jaar is aangebroken, wat ik nog heel erg wennen vind. De nieuwe opdrachten stromen binnen en mijn nieuwe agenda die ik vandaag nog moest kopen, staat inmiddels alweer vol de komende weken. Ik had natuurlijk wel wat gelezen over een 'tweede cultuurshock bij terugkomst in eigen land', maar dat hij zo heftig aanwezig zou zijn...dat had ik dan weer niet verwacht. Natuurlijk gaat dit ook weer voorbij, maar ik heb Goa, India en de Indiase mensen in mijn hart gesloten en het is nu nog even lastig om daar afstand van te doen. Omdat het nu nog zo vers in mijn geheugen staat, de invulling van de laatste paar dagen in het JMJ en de rest van de projecten:

De een-na-laatste week stond vooral in het teken van zoveel mogelijk afmaken, in een zo kort mogelijke tijd. In het JMJ hospital betekende dat, dat ik nog veel operaties heb mogen meekijken/assisteren. Een abces in een borst weghalen, een borstreconstructie na borstkanker, een teennagel-operatie (Gatver, dat was vies. Ik heb echt een voetenfobie hoor. En de arts probeerde me ook nog te koppelen aan deze niet-charmante patiënt met zijn 3zwarte tanden

), maar ook een laparoscopie, keizersnedes en een check waarom een vrouw maar niet zwanger werd. Het was moeilijk om afscheid te nemen van de staff. Bizar, hoe snel je in vier weken vrienden maakt en wat je elkaar meedeelt. Vooral Lalita, een van de verpleegkundigen, ga ik echt missen. In mijn laatste week ben ik bij haar thuis geweest, heb haar moeder ontmoet en de rest van haar familie. Ze heeft me de omgeving laten zien (ze woont in Keri Sattari), wat werkelijk prachtig was, de aapjes slingeren door de bomen in de frisgroene jungle en de mega waterval schitterde in de zon, die deze dag volop scheen. In mijn vrije week ben ik voor de laatste keer toch nog een keer naar het JMJ gegaan, om de hoofdzuster ook gedag te zeggen. Het afscheid was niet voor eeuwig, zeiden ze.Want volgend jaar kom je toch gewoon terug, maar dan mét je familie? Tsja....

Ook in het weeshuis hebben we nog tot mijn laatste vrije minuut gewerkt. Het schilderwerk was daar toen ik vrijdag kwam om afscheid te nemen, helemaal af. De muren in de kamers zonnig oranje, de muren in het kantoortje fris licht-violet en de muren aan de buitekant van de kamers maagdelijk wit, geweldig! Nu is er nog wat geld over, wat de eigenaren hebben bewaard, dus in oktober (als de regentijd echt voorbij is) wordt de buitenkant ook nog geschilderd. Super! Omdat mijn vliegtijd helaas veranderde, kon de afscheidsceremonie die de jongens hadden bedacht niet doorgaan. Ik heb dus geneens afscheid kunnen nemen van alle jongens, hun grote witte glimlach en de stoere blikken. Ik kreeg twee mooie tekeningen en een bos bloemen.

In het Asilo Hospital heb ik samen met Larissa en James ook een tweede ronde kleding en mutsjes uitgedeeld. Geweldig werk, wat een voldoening!!! Zie de prachtige foto's van de blije koppies. Zien jullie het jongetje met de berenmuts? En het jongetje van de schoentjes? Lief he?

En dan tenslotte, heb ik toch besloten om geld te geven voor de matrassen. Ik had geen sponsorgeld meer, maar ik las al jullie berichtjes onder mijn vorige verhaal en ik voelde...dat ik dat als laatste nog kon doen. Al met al was het 150 euro, om matrasjes te kopen voor elk meisje.Ik hoop nog 1 keer op jullie steun te kunnen rekenen, uiteraard hoeft het niet veel te zijn. Maar als iedereen nu een paar euro stort op de rekening, dan kunnen we vast met al mijn volgers een heel eind komen. Zonde, dat ik niet aanwezig kan zijn bij het geven van dit geweldige kado...maar ik wacht met smart op de foto's van Duler! Meisjes die niet meer op de grond hoeven te slapen, op de betonnen vloer....daar doen we het voor

(44.22.37.464 tnv M.E. Koers, Wierden)

Mijn laatste weekend in India, was ik in Delhi. Door buikgriep lastig gevallen,... maar ik heb een geweldige tijd gehad bij de Taj Mahal. Ik kan iedereen aanraden om daar ooit een kijkje te gaan nemen, het is mooier dan elk ander gebouw dat ik ooit heb gezien! Het marmer en de 35 verschillende soorten ingelegde stenen zijn werkelijk prachtig...

Bij deze wil ik jullie nogmaals heel erg bedanken voor jullie steun, berichtjes en lieve woorden terwijl ik in India zat. Dit werd erg gewaardeerd en het was (soms een welkome) afleiding! Dank voor jullie gulle giften, mede dankzij het sponsorgeld heb ik mijn verblijf in India tot een geweldige ervaring kunnen maken. Ik kan niet garanderen dat ik weer zo'n groots project op ga zetten, als ik weer naar het buitenland ga (want dat ik dat ga doen, dat is duidelijk!), maar een blog bijhouden...dat lijkt me erg leuk. Niet te hard van stapel lopen natuurlijk, eerst maar eens afstuderen in juli 2013!

Voor de mutsenfoto's verwijs ik jullie graag door naar de mijn-album site die ik heb geopend. Kijk rustig rond, wie weet vind je je deken/mutsje/kleding terug op de foto's!

http://www.mijnalbum.nl/Album-WB44A7FF‏

Liefs vanuit Groningen.....Marlies