Weer een week voorbij! Wow, het is dat ik hier op mijn profiel kan zien hoeveel dagen ik al in India verblijf.. anders had ik geen idée. Aan de ene kant voelt het alsof ik pas net ben aangekomen: er valt nog zoveel te zien! Aan de andere kant, ik heb al zoveel meegemaakt wat ik jullie graag in reallife wil vertellen en natuurlijk laten zien! Aangezien ik met familie en vrienden rondmail, vergeet ik hier soms wat meer informatie te geven, dat heb ik dan in mijn gedachten al verteld. Ik heb mijn dagboek erbij gepakt, er gebeurt zoveel op 1 dag, dat ik niet meer weet wat ik vorige week heb gedaan. Volgens mij ben ik hier gebleven...: (ps. Er is de hele tijd een autocorrectie, dus vergeef me mijn getypte spelfouten, ik ga ze niet allemaal weer veranderen haha, dat doet de PC namelijk elke keer)

Zoals ik al vertelde, gaan mijn werkzaamheden steeds meer vooruit. In die zin, dat de verpleegkundigen me meer laten doen, dat vind ik natuurlijk erg leuk! Naar aanleiding van mijn ‘naaldenverhaal' kreeg ik heel veel (bezorgde) berichtjes. Wees niet bang, ik ben op mijn strepen gaan staan, dus dat klusje hoef ik echt niet nog eens te doen. Aangezien er niet elke dag een bevalling is, helaas, doe ik veel andere dingen. Zo vul ik onder andere mijn dagen met het meekijken bij 20-weken echo's (20th week anomaly scan), infertiliteitsecho's (waarom is een vrouw onvruchtbaar? Zijn er afwijkingen te zien aan de eierstokken/baarmoeder/...?) en natuurlijk op het spreekuur van de gynaecoloog. Ik verbaas me er nog steeds over hoe dat werkt. Bij ons is er een strakke agenda, waarbij elke patient exact weet wanneer hij aan de beurt komt. Uiteraard is dat ook een rekbaar begrip in Nederland, in verband met uitlopen, maar hier spannen ze de kroon. De zwangeren krijgen namelijk alleen de datum door en geen tijd. Het kan dus maar zo zijn, dat ze met tientallen tegelijk zitten te wachten...of dat de gynaecoloog uit zijn neus zit te eten! Het spreekuur is in een klein kamertje waar ampere een bureau in past. Partner en vrouw gaan heel even zitten, beantwoorden of stellen wat vragen en dan wordt de bloeddruk gemeten. Ondertussen vraagt dr. Amol aan mij van alles en nog wat, hij is geinteresseerd in werkelijk de hele medische tak van Nederland. Ik geef alleen antwoord op wat ik weet en dan trekt hij 1 wenkbrauw op. Weer verrast door wat ik allemaal uitkraam, positief welliswaar. Elke patient laat hij weten dat ik ‘midwife' ben in Nederland (niet helemaal waar, maar na 15 keer corrigeren zonder resultaat laat ik het hier maar bij) en dat ik aan THUISbevallingen doe. De vrouwen kijken met ogen zo groot als schoteltjes...'dat wil je toch niet??'. Dr. Amol lacht zich een ongeluk als ik dat vraag. 'Mrs. Midwife, you are incredible. You are asking questions to the patients, that is completely new. And you explained the ultrasound pictures...when are you leavin'?' Ik vertelde dat ik 24 augustus terug zal gaan naar Nederland, maar dat mijn werk in het JMJ een week eerder al stopt. 'Maybe you can stay here forever'. Ik: 'Mwoah, that's not possible, I'm gonna miss my family'. Hij:' Is that all? I've got the solution, we are your family...!' 'So, you are my big brother?' 'Ofcourse, no doubt about that!' Een van de verpleegkundigen die dit gesprek volgde, terwijl de zwangere een echo kreeg, was flabbergasted. Al seen dokter (een DOKTER!) zo tegen je spreekt met een grote glimlach...dan ben je vast heel erg gewaardeerd. Bizar he, nu noemen ze me naughty midwife en dr. Amol noemt dus zijn Nederlandse zusje. Op 31-7 had ik trouwens het aankleedkussen meegenomen naar het ziekenuis, met een superschattige hoes. (Gekleurde uiltjes). Bij het JMJ aangekomen heb ik het in the labourroom neergelegd. Daarna heb ik Sister Saroja geholpen met alles in orde maken voor de bevalling die eraan zat te komen; nieuwe watten ophalen, het bakje vullen met onsteriele handschoenen, de beensteunen aan het bed schroeven, partogram-papieren aan elkaar spelden (ze kennen hier geen niettang?)...met 6 cm ontsluiting kwam de barende binnen om 09:45 en om 10:05 had ze volledige ontsluiting. Ik mocht zelfs toucheren/inwendig voelen van dr. Diana. (Voor de geinteresseerden: Ik voelde een kleine aanspannende vochtblaas, terwijl ik had gelezen in het dossier dat er SROM was. Bleek ik toch gelijk te hebben dat de vliezen nog niet gebroken waren, dus ik heb ze alsnog doorgeprikt.) De baby reageerde 1x door te zakken in hartslag en direct werd er verdoving geregeld en een knip gezet. Hoe hard moeder haar best ook deed, het hoofd kwam niet. Toen mocht ik de vacuumpomp uit de kast vissen, de lichtgelige siliconencup ter plekke met alcohol ontsmet en het kindje was er na 1 tractie. Daarna werd er gehecht, wederom erg netjes alleen de huid leek wel een rollade. Miss krijg ik nog de kans om ze een andere techniek te laten zien. Tot nu toe mocht ik nog niet hechten namelijk. De middag was saai, er was werkelijk niks te doen. Ik ben ‘s avonds met Andrea met de bus naar Calangute gegaan, om te sporten! Jaja, het zou namelijk de grootste sportschool van Goa zijn. Het was niet groter dan onze huiskamer in Wierden...kanariegeel geverfd met blauwe pilaren. De penetrante transpiratielucht boorde zich in mijn neus, de apparaten leken uit de middeleeuwen te stamen. Nee dat is overdriven, er waren loopbanden en fietsjes en natuurlijk de apparaten waar iedereen stoer naar kijkt, maar niet op gaat zitten. De personal trainer die rondliep in het 'complex' was de eerste knappe indier naar mijn mening! Zijn lichtgetinte huid en zijn zandlopervormige figuur in zijn polootje stonden me wel aan. Na een kwartier op de fiets en een kwartier op de loopband, leek het on seen goed idée om te vragen voor het 'buikspierapparaat'. Deze was er niet, dus we werden gedwongen op een yogamatje te gaan liggen. Potverdikke, hij had zijn spiermassa ook niet verkregen met chillen in een hangmat. Met strenge blik en korte uitleg in het Engels moesten we hard ons best doen. Ondertussen liep hij andere mensen dingen uit te leggen, voor te doen en...kwam weer terug bij ons. Hup hup, beter je best doen, nee je been iets hoger, in ademen door je NEUS, uitademen door je MOND, neenee...rustiger, juist ja zo, oke houd dat vast, nee kijk iets meer omhoog... pff vermoeiend zeg! Dit leek niet echt op mijn trainingen van Carlos Lens. Toen we bezig waren met meer moeilijke broertjes van de sit-up, vroeg hij in lastig engels wat the core muscles waren? Andrea riep heel blij: The lungs! (de longen). Meneer de trainer knipperde vol ongeloof met zijn ogen, sloeg met zijn hand tegen zijn voorhoofd en...schudde met zijn hoofd. 'Ik vroeg om SPIEREN en ze antwoordt echt...de longen? Ongelooflijk, gaan jullie maar verder met trainen dan' Hahah! De volgende dag was trouwens geen sinecure, tjeeminee, wat een spierpijn!
1-8. Het was een productieve dag in het JMJ! TOen ik aankwam bij het ziekenhuis stond sister Rita me al op te wachten bij de poort: 'Of ik meewilde naar een operatie?'. Natuurlijk, dus op naar het OK-complex. Dit bestond uit een spreekkamer incluis gebloemd omkleedgordijn, een wasruimte, een berghok en natuurlijk de operatiekamer. Er stonden twee ingrepen gepland: een endometrium-biopt en daarna een zuigcurretage onder leiding van Dr. Steffi. Een biopt nemen is nog geen 2 minuten werk, dit was dus alleen lokaal verdoofd. Een hapje uit het baarmoederslijmvlies na het aanhaken van de baarmoedermond en klaar. Bij de miskraam van 6.5wk werd de vrouw onder algehele narcose gebracht. Helemaal blij vroeg de anesthesist of ik de geluksbrenger was? Oftewel, kwam de automatische bloeddrukmeter van mij? Hij stond al klaar in de OK, zo blij waren ze ermee (de zusters had ik al in een rij zien staan om hun eigen tensie op te laten meten, een digitale hebben ze nog nooit gezien). Mijn schoenen stonden buiten de OK, want binnen moet je speciale slippers aan. Over mijn gewone kleren, had ik een smoezelige jas, een stoffen haarbeschermer en een stoffen mondkapje. De onverklaarbare vlekjes in het masker negeerde ik maar even. Op de OK was het 16 graden door de airco, wt een kou vergeleken met de afgelopen weken! Na de curretage werd het 'restant' in de waskamer (een grote wasbak) in een zeef gegooid. Met een handschoen rammelde de gynaecoloog erdoorheen, ik zag wel wat weefsel maar geen overduidelijke embryonale delen. ‘s Middags liet sister Saroja me op de 2e verdieping zien dat de tuinman en de schoonmaakster daar woonden, met hun twee kinderen. ONvoorstelbaar. Maar 1 bed, een plank met een blauw zeil een kussen, een WC en een kookplaatje. Sister vertelde dat ze z oaf en toe wat geld toestopte, want ze zijn erg arm. Dit maakte heel veel indruk, helemaal omdat ze niet vriendelijk benaderd worden. Al seen sort voetveeg schuifelen ze in/door/om het JMJ. Elke roepie bij elkaar te sprokkelen. Hier gaat dus ook wat sponsorgeld naartoe.
02-08 Vandaag ben ik met Andrea naar het JMJ gegaan, ze wilde graag nog een keer meekijken voordat ze terug zou gaan naar NL. Ik heb haar een rondleiding gegeven en om 11:00 stonden er 3 ingrepen gepland op de OK, waar we beiden gewoon mee mochten kijken. De eerste was het weghalen van een wrat-achtige tumor op de elleboog van een oude man. Daarna het weghalen van een vieze nagel met wild vlees en pus. De arts had het trouwens over de nazi's, want die deden ook aan nagelverwijdering maar dan zonder verdoving...brrr) Ten slotte kwam een kraamvrouw met een fistel en obstipatieklachten voor een anusverwijding. Ja echt, ik wist ook niet dat zed at deden. Om de niet-medici te sparen hier, zal ik verder niet uitwijden (leuke woordspeling) over de procedure. Voor de geinteresseerden: ik wil jullie met alle liefde vertellen hoe dit ging. Ik mocht assisteren bij de operatie, in die zin dat ik met handschoenen aan de sfincter ani mocht voelen (kringspier) voor en na het doorsnijden van de vezels. Leuk! ‘s Middags ben ik meegegaan naar het project van Andrea, het blijf van mijn lijf huis (women-shelter). Daar hebben we eerst gespeeld met de kinderen van de vrouwen, (wat prachtige foto's opleverde trouwens) en daarna hebben we UNO en mens-erger-je-niet met de vrouwen gedaan. Een bijzonder initiatief, ik zag Michiel en Corien hier ook nog wel rondscharrelen...Ik denk dat het echt een project voor jullie zou zijn geweest.

Dan tot slot: alle pakketten zijn inmiddels aangekomen, maar ik heb besloten in overleg met de JMJ Sisters dat het meeste van de kleren van Paulien (en vrienden en familie) naar het overheidsziekenhuis in Mapusa gaat, aangezien deze erg arm is. Ik ga ze zelf brengen deze week, dus later hierover meer nieuws!! Ook de vele mutsjes, sjaaltjes, schoentjes, infusen, naalden van Marielle, catheters etc gaan hier naartoe. Ik heb al wel wat mutsjes uitgedeeld in het JMJ hoor, aan hele schattige bruine kindjes, die foto's upload ik later. Wat betreft het sponsorgeld: een minideel gaat naar de tuinman en de schoonmaakster, en deze week ga ik verf kopen samen met James, om het weeshuis wat op te knappen. Deze is toe aan een likje witte verf en gezellige hand-en voetafdrukken in kleurtjes! Hierover later ook meer, als ik er ben geweest. Ook de notitieblokken en pennen van Isala Klinieken gaan naar het weeshuis, want ze hebben geen pennen, papier, of kleurpotloden.... Tenslotte gaan we proberen om het broodnodige aan te schaffen voor het ziekenhuis in Mapusa, maar daarover ben ik nog in conclaaf. Tot zover mijn verhaal, jeetje wat een lap tekst weer, sorry! Ik ben trouwens vandaag in mijn eentje op pad gegaan met mijn rugzakje, om 'Fort Aguada' te bekijken en daarna heb ik mezelf een 'culturele injectie' gegeven door wat dingen te bezoeken in Panjim, dit was erg leuk! Ik Probeer morgen mijn foto's te uploaden, moet ook wel, want ik heb er 525 gemaakt en mijn memory is full... haha...tot snel! Liefs, Marlies