Hallo allemaal! Daar ben ik weer! Het is zondag, de stad is in complete rust, ik ook...dus alle tijd om jullie bij te praten. Ik heb zoveel te vertellen! Het zal wel weer een lang verhaal worden, dus: zak onderuit met een kop thee, koekjes bij de hand. Klaar? Oke, daar gaan we!

Ik vertelde de vorige keer dat ik uitkeek naar de Old-Goa-tour. Deepali, mijn coordinator, verzekerde me ervan dat ik het mooi zou vinden. En niets was minder waar, op dinsdag 17-7 begon het. Chiara, Nicole en ik sliepen op een kamertje aan de voorkant van het huis. De wekker hadden we op 05:50 gezet, zodat we om 06:00 konden beginnen met de yoga-lessen. Met mijn ogen halfdicht, mijn bril op, mijn haar in een rommelige knoetje en slordig mijn kleren had aangedaan (die ik de dag ervoor in een hoek had gegooid), kwam ik in de huiskamer. Deepali lag daar op een matje in de hoek. De yoga bleek niet door te gaan, de schoonmoeder van de yoga-leraar was overleden. Dus, we probeerden maar weer te gaan slapen, wat me niet lukte. Ik maar even muziek geluisterd. Ondertussen kwam de zon op, zonder gordijnen voor de ramen krijg je daar veel van mee

. Om 11:00 werd ik wakker, blijkbaar toch in slaap gevallen. We kregen de do's en don'ts te horen en daarna gaf Deepali de Religion-lessons. Ik had in Nederland een voorstelling gemaakt van deze lessen, maar er was geen powerpoint of voorbereiding te bekennen. Ze opende een wordbestandje op de computer en las voor wat erop stond. De informatie was leuk om te horen, ik vertel jullie later nog wel wat meer over de religies hier. Na de lunch (pastaschelpjes met verse tomaten-ui-saus), hadden we free time tot 14:30. Toen hadden we dus de old Goa tour. De provincie Goa is ongeveer net zo groot als overijssel, wat is verdeeld in het oude en het nieuwe gedeelte. In een oud wit busje, die niet meer zo wit is door al het stof en de modder, reden we dus naar het oude gedeelte. Dit duurde ongeveer 1,5 uur. Onderweg kwamen we langs oranje mijnen, groene en blankstaande rijstvelden en kleine dorpjes. Prachtig, maar alles was zeiknat. We moesten ook nog met een ferry. De blauwe, verroeste boot lag in het diepbruine water. Met de hand werd er aan een wiel gedraaid, waardoor de laadklep op de kade schuurt. Auto's (bijna 99% suzuki), fietsjes, scooters en mensen te voet maken dat ze op de boot komen. De laadklep wordt alleen iets opgetild om in het water te komen en dan vastgezet. Er was dus geen rekje of een touw om de boot 'af te sluiten'. Alles was glibberig door de regen en de modder, dus ik ben maar ver van de rand van de boot gebleven. Echt wat voor mij om op de kop in het water te vallen :). De locals keken hun ogen uit, maar ze zeggen niks...uit respect. Pas als wij 'openen' door te glimlachen of namaste te zeggen, beginnen ze vragen te stellen. In old Goa hebben we een ruine bekeken van de voorheen grootste kerk van Azie. Inderdaad MEGA. Alles was superglad door de regen, dus geschuifeld over de oude graven, de gegraveerde stenen en de mossige paadjes. Daarna gingen we naar een katholieke kerk, met daarin een gebalsemd lichaam van een priester. Deze is inmiddels als zo'n 400 jaar oud..kun je nagaan. Er hingen foto's van het lichaam, die genomen zijn tijdens de renovatie van het lichaam. Stel je voor, afbrokkelende vingers en nagels, een kaal, dood lichaam. Bah, dat vond ik niet echt wat. Toen we door de kerk heen liepen, kwamen er opeens allemaal mensen naar me toe. M'am, m'am, joe ar bjoetifoel, big bloe ajss. Ken ai meek piktjur of joe? plies? Grappig, ik was ineens de attractie...Daarna zijn we nog naar een museum gweest wat alle portugese historie liet zien. Interssant, maar ik zal nooit een groot museumfan worden.Na de bezichtiging zijn we teruggegaan naar het busje. De rit terug was gezellig, we leerden elkaar beter kennen en we vertellen elkaar verhalen over onze eigen cultuur, terwijl we de omgevng bekijken en zwaaien naar de locals. Thuis had de kokkin het eten klaar: verse aardappelpuree met rode bietjes, een schaal groentecurry met ui en peultjes en een bak tomatenblokjes. Erg lekker en erg welkom, opeens 3 maaltijden op een dag is weinig, met wat je thuis gewend bent. 's Avonds even naar een winkeltje gegaan, voor water enzo. Tegen de tijd dat ik dat in mijn tas had en het tijd was om te gaan, trok de hemel dicht, dikke donkere wolken pakten zich samen en..het begon super hard te regenen. Ik heb toch maar even een parapluutje gekocht. Het mocht niet baten, doorweekt tot op het ondergoed kwamen we thuis. Lekker, even douchen dacht ik. Helaas, het water is hier ijskoud. Geen probleem opzich met dat geklam en ach...Nathalie, ik herinner me altijd nog jou verhaal dat het goed voor de circulatie is. Dus ik sta met mijn kiezen op elkaar, stampvoetend omdat ik niet zo'n held ben, toch onder de ijskoude straal. IEKS!

De volgende dag stonden we weer op rond 06:00. Wat een prachtig tijdstip, ahum. De yogaleraar heet Anand en hij is een typische indier. Hij heeft een donkerbruine huid, ravenzwart haar wat opzij gekamd is op zijn schedel, bruine ogen en...het lijf van buddha! Zijn engels is goed, maar met een zwaar accent. Hij is de man van meditatie, het goede natuurgevoel en ontspanning. Ik heb zo gelachen in het begin, we zaten met zijn allen, doodmoe, op schuimmatjes in de huiskamer. We moesten na het Ohmm-Mashiva (zingende groet), in de lotushouding, opeens naar de houding op handen en knieen. Je voelt hem al aankomen, als hondjes zaten we te kijken naar onze leraar. We moesten onze tong uitsteken, zo zat je goed om uit te ademen en de giftige stoffen in je longen kwijt te raken. Nadat de tong was uitgestoken, moesten we alleen maar uitademen. Heh-heh-heh-heh, en dat minuten lang. Later moesten we onze neus optrekken en heel snel uitademen, dus weer snuf-snuf-snuf-snuf. Goh, en Anand zat maar te schudden met zijn (niet meer zo witte) neppolo van Ralp Lauren, waardoor hij ons uitzicht bood op zijn ronde buik en navel. Na een uur yoga gingen we ons zwaar maken, heerlijk compleet relaxt gewoon gelegen. Daarna geslapen als een roos tot 12:00. Wederom ontbeten met een soort pannekoekjes en vulling, gewoon warm dus. Daarna met de bus naar het strand gegaan, Baga Beach. Tja...de bus... wat een belevenis! de bankjes zijn gemaakt voor smalle bipsjes, dus niet voor ronde derrieres zoals de mijne. De 1,5persoonsbankjes zijn dus knus...en erggg warm. Als je denkt dat er niet meer sardientjes in het gangpad bij kunnen, blijken er toch nog weer 10 bij te kunnen. Ongekend. Bij het raam is het overigens heerlijk, als een hond in een auto, hang ik uit het raam, mijn haar in de wind en mijn neus in de lucht. Zo kan ik de omgeving goed zien, frisse lucht opsnuiven en de starende blikken een beetje negeren. In de bus hebben we ook Yoti ontmoet, een lief klein meisje van 3 jaar oud. Ze kwam bij me op schoot zitten, omdat haar moeder haar anders de hele weg moest tillen en dat is best pittig in een bus die optrekt als een audi A6, maar het comfort heeft van een doosje blik. Ik plaats later foto's, ook van Yoti.

Donderdag 19-7; Deze dag was er weer eentje vol met nieuwe indrukken. We begonnen weer met yoga, wat een grote opgave voor me was. Het bed waar ik in slaap, is eigenlijk geen bed maar een plank met een deken eroverheen. Ik was dus erg stijf en mijn rug was killing me. Oke, ik wist dat ik heupbotten had, maar dat ze zo prominent aanwezig waren...mijn favoriet houding is op mijn zij, maar dat is niet fijn door die botten, dus dan maar weer op mijn rug. Pap, dit zou wat voor jou zijn, je wordt gedwongen om recht te liggen haha. We zijn later op de ochtend naar Panjim gegaan, de hoofdstad van Goa. Eerst met de bus, ik had natuurlijk een plek bij het raam bemachtigd, haha. Het busstation was druk, vies, vol en er spelen kinderen met schoenen die mensen daar achterlaten.Panjim vond ik niet heel erg tof, maar dat kwam denk ik door de drukte en de vieze pislucht die je overal ruikt. Indiase mannen vinden het namelijk geen probleem om hun mannelijkheid uit hun broek te halen en overal een geurspoor achter te laten. Wildplassen lijkt een sport te zijn....Alle winkels zijn hetzelfde, ze hebben lelijke kleding en nutteloze pruttel als souvenirs haha. We zijn naar de bios gegaan, naar een Bollywoodfilm. We waren eigenlijk 5 minuten te laat door de bus, maar we mochten nog naar binnen. De security stond bij het detectiepoortje te wachten, alle tassen werden gecontroleerd en we gingen naar binnen. De film Cocktail was een beetje van het niveau High School Musical, lekker zoetsappig, wat gezang en een happy end. Prima te doen, ondanks het vele Hindi! We hebben een typische Goa-lunch gehad in een restaurantje in de stad. Ik koos een mix, 2 chappati (soort wrap), een paped (soort kroepoek), rijst en vele bakjes curry. Van mega scherp tot mierzoet (en knalgeel). Lekker gegeten dus.

Vrijdag 20-7. Deze dag was de beste tot nu toe, ik heb zo genoten! Eerst begonnen met ontbijt, wat bestaat uit volle houdbare melk met kellogs, of van dat droge witte casinobrood zonder korst. Ik ben geen fan van houdbare melk, maar ik begin eraan te wennen dat er niks anders is. Vaak heb ik ook best wel dorst, dus dan is de koude melk wel fijn. We gingen met het witte busje, na het ontbijt op weg. Eerst hebben we een Hindoe tempel bekeken, dit is echt prachtig. Bij de ingang moest iedereen zijn of haar slippers uitdoen, en op blote voeten ga je de koele tegels op, naar binnen. Bij binnenkomst moet 1 iemand een grote klok luiden die er hangt, dan komt de dienaar. Deze doet achter eeen soort balie deurtjes open van een opening in de muur. Daarachter staan wat beelden. Wij gingen in lotushouding op de tegels zitten, met onze handpalmen tegen elkaar gedrukt voor je borst. Na een tijdje stilte (goden aanbidden), heb ik wat rondgekeken. Er hangen kleurrijke schilderijen, bloemenkransen en er is wierook. Na de tempel zijn we naar een waterval gegaan, wat nice was. Daarna met het busje door naar het leukste gedeelte; de spice plantation; oftewel: de specerijen plantage! We moesten een bos doorlopen, over een touwbrug over een meer om er te komen. We kregen een welkomsdrankje, verse thee met lemongrass en gember. Heerlijk! TOen we onder de rieten daken zaten, zagen we opeens een Kingfisher vogel, google deze maar is. Ze zijn haast metallic blauw op hun rug en heel snel, wauw! Ook waterslangen gezien, dit kon mij wat minder bekoren. Brr...De tour door de plantage werd geleid door een gids. We zagen cashew-appels (waar de nootjes aan groeien), een vanille-boom, groene, zwarte, rode en witte pepers, rare oranje wortels, nootmuskaatkastanjes, basilicumplantjes, limoengras, een kaneelboom, bananenbomen, koffiebomen, kardemom, koriander....zo gaaf! En alles rook heerlijk. De gids vertelde dat saffraan de duurste specerij is in de wereld, en dat ze het hier niet verbouwen. Je kan van de 10 plantjes, vaak maar 1tje gebruiken. Een kistje met saffraan kost al gauw 150.000 Rps. 100 roepie is 1,70 euro. KUn je nagaan....Het begon ondertussen weer te regenen, maar daar merkten we niks van door het bladerdak in de jungle. Toen we terugliepen naar de hutjes, vertelde de gids dat we weer naar binnen mochten, maar op 1 voorwaarde...je moest je laten zegenen met heilig water. Ik moest er ook aan geloven: met een soort kleine houten soeplepel pakte ze steeds wat water, trok met haar hand je shirt naar achter en hoppa, water over je ruggegraat! brrr, koud! De lunch was ook op de plantage, gewoon weer buffetvorm met rijst en curry's, mjam! Ook kwam er een schaal op tafel met stukjes vis, gepaneerd met een soort grijs/bruin spul. Juist Marlies...jij wilde ales proberen, dus zo ook dit. En wonder boven wonder, het was weer heel lekker, een soort kibbeling! De graatjes eruit gevist (haah leuke woordspeling) en genieten maar. Noorse Lena keek me aan met een wenkbrouw opgetrokken: 'Jij bent ook werkelijk nergens bang voor, je eet-werkelijk-alles. Zo goed om te zien'. We kregen ook nog een houten bekertje met een alcoholische versnapering erin, dit mengsel bleek alleen 50 procent alcohol te bevatten. Zelfs mijn levertje kon dat niet aan, dus dat heb ik na 1 slok gelaten voor wat het ws. MIjn slokdarm protesteerde nog lang die middag. na de lunch heb ik olifant gereden. TOF! Vrouwtje Tjantjal liep log als ze was in een tempo van een slak door de jungle, maar het was gewoon een coole ervaring.Ik heb er samen op gezeten met Chiara. 's Avonds hebben we een wijntje gedronken, wat de chauffeur van het witte busje stiekem had gekocht, het mag eigenlijk niet> maar oh wat was dat even lekker. Het is de goedkoopste wijn die ze hadden, maar het lijkt wel Canei te zijn. 1 Fles voor mezelf had ik, kostte 200 roepie. Helemaal niks dus ;-).

Zaterdag 21-7 Vandaag ben ik op eigen houtje met Larissa, Kate en MIriam naar Calangute gegaan en naar Baga beach. We hebben geshopt, leuke winkeltjes bekeken en geluncht in een restaurantje waar Kate eerder was geweest. Yes, ik kon pizza eten! Ik kon kiezen uit Margharita of Bacon/Ham. Schliemm als ik was, heb ik gevraagd of ze er ananas op konden doen. En hoppa, er kwam een blok deeg met kaas, ham, bacon en verse brokken ananas ter grootte van een ontbijtbordje voor mijn neus. En dat was me daar toch lekker, verandering van spijs doet zeker eten mama! 's Avonds zijn we wezen stappen in Baga, wat opeens een heel ander India was dan ik gewend ben. Alle neonlichten flikkeren langs de straatjes, overal zijn proppers en de meiden zijn sexy gekleed in korte rokjes en hoge hakken. OH? Wel een leuke avond gehad, ondanks alle mannen die weer foto's willen maken en met je willen dansen. Wat nog wel heftig was: Miriam en ik zaten cocktails te drinken in 'Cocktails & Dreams', maar we werden lastig gevallen door een dronkenlap. We vroegen meerdere malen netjes of hij wilde gaan, maar dat kwam niet aan. De manager maakte er snel korte metten mee, vanachter de bar pakte hij een (bamboe? houten?) stok en begon met volle kracht de jongen te meppen. Deze vile op de grond met zijn vriend erbij, Samen werden ze zo de tent uit geranseld. Op de kop van het glibberige trapje, zo de plassen modder in. Heftig ik was echt even in shock. en dat allemaal...ter bescherming...Ober Jack vertelde ons dat het aan de orde van de dag was en dat we maar verder op moesten passen maar dat we konden rekening op zijn bescherming haha.

Zo, en nu is het dus zondagmiddag en zit ik me kapot te zweten in het internetcafe. Het internet is hier snel en fijne computer, Martin, de eigenaar is vriendelijk en goedlachs. Aardige kerel.

Ik ga nog snel even facebook checken en dan ga ik terug nara het huis, lekker even lezen ofzo. Morgen begint mijn project, ik heb er veel zin in. Jullie hebben waarschijnlijk aan 2 koppen thee niet genoeg gehad, sorry haha. Ik probeer de volgende keer sneller weer te schrijven, dan worden het niet van die lappen tekst. De zweetdruppeltjes parelen op mijn voorhoofd, de ventilator doet het even niet hier...de elektriciteit is weer eens uitgevallen. I'll get used to it! Ik spreek jullie snel, Al vida! (goodbye!), liefs en een dikke kus, Marlies.