Hoi allemaal,

Mijn eerste berichtje vanuit India! Ik ben goed en wel aangekomen in Assonora, waar het overigens niet zonnig is…maar keihard regent elke dag! De moesson is volop aanwezig. Maar: laat ik bij het begin beginnen, er is alweer genoeg te vertellen!

Zaterdag 14 juli was het dan zover. De dag van vertrek! Op schiphol waren pap, mam, Laurien, Reinier en Marielle er om me uit te zwaaien. Het was even moeilijk om ‘doei’ te zeggen voor een wat langere periode. ‘s Ochtends ook al met Michiel en Corien. Die dag kwam echt het besef dat ik ze voorlopig niet zou zien, maar ik had ook erg veel zin in de uitdagingen!

Toen ik in Frankfurt de hal instapte na een uurtje vliegen, leek het me leuk om even een tijdje te vertoeven op het panorama-dak, daar mag ik op Schiphol namelijk ook graag lopen. Dus ik heb mijn handbagage koffertje achter me aan gesleept en ben op basis van de bordjes de terminal doorgelopen. Dat was met toch een eind! Aangezien ik toch een paar uur de tijd had, ben ik met een sort monorail naar de andere terminal gegaan. Dat was leuk, Frankurt Airport is erg nieuw en erg groot. Toen ik in de andere terminal de roltrappen getrotseerd had, kwam ik bij de ‘ingang’ van het dak. En verdikke, die duitsers durven 5 euro voor het uitzicht te vragen: ongekend! Dat vertikte ik, dus ik heb verderop een plekje voor het raam gezocht en heb daar gezeten en een tijdschrift gelezen (met dank aan ronny&Arthur). Nadat ik wat had gegeten, liep ik terug naar de monorail die me weer naar de andere terminal bracht. Tegen die tijd ging de AirIndia balie ook open. Een wat stugge, duitse vrouw zei als eerste: Gutentag, the captains are striking. Tomorrow you can go boarding, 06:00. “Wat?”, dacht ik. Ik snapte er niks van. En terwijl 3 indiase families dicht om me heen kwamen staan en in mijn oor tetterden, probeerde ik duidelijk te krijgen wat de bedoeling was. Dus…er waren stakingen, onder andere door de lage lonen, zo ik moest de dag erop terugkomen. Allerlei scenario’s speelden door mijn hoofd, slapen op de grond…een stijve rug en nek…gelukkig! Mw. Deutsch drukte me mijn boardingpass en een visitekaartje in de hand. Ik mocht namelijk op de kosten van Air India slapen in een 5*-airport hotel (Steigenberger). Pff..was wel spannend. Ik zat in een luxe 1persoonskamer, dus heb het maar positief bekeken: een goede nacht gemaakt in een fijn bed!

De vlucht van Frankfurt naar Delhi ging prima, maar ik mistte natuurlijk wel mijn gekoppelde vlucht naar Goa. Nadat ik in Delhi van het kastje naar de muur werd gestuurd, heb ik toch een nieuwe vlucht gekregen naar Goa. Helaas..wel pas de volgende ochtend om 10:00…dus ik moest wederom de nacht doorbrengen in een hotel. Gelukkig was ik niet alleen, ik heb in Frankfurt een meisje leren kennen, Laura. Zij is Duitse en wilde 5 maand blijven in Varanasi (noord India). Het hotel in Delhi was prima, een goed bed, een badkamer en niet slecht: airco op de kamer! Het was namelijk ‘s avonds 37 graden nog. Toen ik voor het eerst naar buiten stapte vanaf het vliegveld, op weg naar de taxi’s, kreeg ik zowat een klap voor mijn hoofd. Jeetje, wat een drukkende warmte! Delhi is zoals je je het voorstelt: druk, chaotisch, veel mensen, veel smog en veel getoeter. Maar…wat gaaaf!! Ik ben gewoon in India!! Helaas zijn Laura en ik al wel opgelicht door een taxichauffeur, we hebben ‘teveel’ betaald. Les 1: altijd van te voren met de chauffeur overleggen wat je wil betalen, en niet pas achteraf. We waren nu 500 roepie kwijt, voor 5 minuutjes rijden. (100 roepie = 1,70 euro). Op zich nog niet heel veel, maar blijkbaar is 100 meeer dan genoeg. Het diner in het hotel was prima, het was een lopend buffet. Een bak rijst en vele bakken saus, wat allemaal heerlijk rook. Door de warmte had ik niet zo’n trek, dus ik heb wat rijst met kip Korma gehad. Ook zag ik nog een bak (met “garlic” op het bordje ervoor) staan, en ik ben gek op alles wat op ui en knoflook lijkt, dus dat ook opgeschept. Maar oei…ik heb nog wel een uur mijn mond moeten blussen met water! (ja Michiel, ik weet dat dit alleen maar erger wordt, maar er was geen melk en iets is beter dan niets;)). SCHERP!!!! Wow…haha. Als toetje was er watermeloen en slagroom-caramelpudding.

Op maandag 16 juli ben ik dus (iets later dan gepland) aangekomen in Goa en opgehaald door James, een coordinator van The Green Lion. Hij stond met een big smile op me te wachten met een blaadje in zijn hand: “Very Welcome Marlies”, met potloden ingekleurd. De vlucht is trouwens prima gegaan, een tussenstop gemaakt in Mumbai, de sloppenwijken zag ik al vanuit het vliegtuig. Heavy, alles lijkt te bestaan uit golfplaat en blauw plastic…. Na een halfuurtje was ik ook in Goa. Het vliegtuigeten vond ik heel goed te doen, zowel lunch als avondeten is warm en er zit altijd rijst bij. Afgezien van de pittigheid, erg lekker. Naast het bakje rijst e.d. lag er ook vaak nog een rechthoekig bakje op me te wachten. Ik kon het niet plaatsen, het bakje zelf was steenkoud en er lag iets in wat ik niet kende. Het leek op een laag grijzig roggebrood met daarop hetzelfde deeg als baklava en het lag op een bedje van..tsja…gestolde gele vla ofzo??? Omdat ik vond dat ik eigenlijk alles moet proberen hier, heb ik met mes en vork hele kleine stukjes gemaakt. Brrr, wat zag het er vies uit…maar oh wat kan uiterlijk bedriegen! Het toetje was heerlijk. Wat het precies was, geen idée, in ieder geval een sort cake in custard. Heerlijk!

Goed, terug naar James. Hij kwam met een driver en een oud busje om me op te halen, dus we hebben nog een uurtje gereden naar Assonora. Ik keek mijn ogen uit, Goa is werkelijk prachtig. Alles is heuvelachtig, met ontzettend veel groen en rijstvelden all over. De weg was druk, hij leidde namelijk naar Panjim (capital of goa). De driver reed als een dolle, haalde vrachtwagens in in de bocht en toeterde als een bezetene (laten weten dat je eraan komt). Geweldig! Ondertussen gekletst met James en muziek geluisterd. Het verbaasde me, maar het oude busje had een nieuwe radio ingebouwd en de driver wisselde even van USB-stick. Waarna Ronan Keating uit de speakers knalde en daarna Enrique Iglesias en de Backstreet Boys. Dat ik probeerde te luisteren naar James’ uitleg over de verdeling van katholicisme en hindoeisme, maakte hem niet uit. Hoppa, nog een standje harder! Haha, samen “this is us” en “straight trough my heart” gezongen. Langs de weg liepen koeien, geiten en honden. We redden dus met volle kracht vooruit en ineens klapte ik zowat dubbel tegen de stoelen, toen de driver plots het rempedaal wist te vinden. “HOLY COWS!” Haha, in de taxi’s zitten overall gordels, maar je kan ze nergens inklikken. Al dat gehobbel zorgde er dus voor dat ik alle kanten op werd geslingerd. Genoeg gezien alweer dus.

Nu zit ik in het nieuwste huis van de 2, en typ dit in word. Het internet is echt megasloom. Als ik een zin typ, duurt het een minuut voordat je hem ziet. Kun je nagaan hoelang ik doe over dit verhaal. Maar no problem, ik heb de tijd. Ik heb het erg naar mijn zin, we zitten met 8 meiden in een huis. De kokkin , Antoinette, is een heldin. Ze kookt superlekker en niet zo superscherp. Rijst, sausjes, specerijen: ik ben op mijn plek! :D Vanmorgen hadden we les over religie en de kastenverdeling, interessant. Vanmiddag gaan we een “old-Goa’tour” doen, ik heb verder nog niks gezien hier dus ik ben benieuwd. Liefs vanuit een door regenbuien geteisterd Assonora, Marlies.